header image
standard-title Τοπικά Προϊόντα

Τοπικά Προϊόντα

Η Λευκάδα είναι ένα δημοφιλές τουριστικό νησί, που όμως συνεχίζει να στηρίζει ένα μέρος της οικονομίας της στην αγροτική παραγωγή και έχει να επιδείξει μοναδικά προϊόντα της γης της, κάποια ιδιαίτερα ονομαστά. Επίσης, διαθέτει μικρές αλλά ποιοτικές και πολύ αγαπητές βιοτεχνίες παραγωγής τροφίμων, με προϊόντα που κάθε επισκέπτης έχει στις αποσκευές του φεύγοντας από το νησί, με την επιθυμία να επιστρέψει για να τα ξαναδοκιμάσει.

Κρασί Λευκάδας

krasi_new

H ιστορία του κρασιού στην Λευκάδα ξεκινά από την αρχαιότητα. Κλήμα και σταφύλι συναντιούνται χαραγμένα σε αρχαία νομίσματα ενώ αναφορές στο Λευκαδίτικο κρασί κάνει ο Ρωμαίος Πλίνιος που αναφέρει ότι ο γιατρός Απολλόδωρος (τον 3ο πΧ αι.) συνιστά το Λευκαδίτικο κρασί σαν το καλύτερο στον κόσμο. Αργότερα ο Αθηναίος (τέλη 2ου – αρχές 3ου μΧ αι.), κάνει αναφορά στη συνήθεια των Λευκαδίων να ρίχνουν γύψο στο κρασί (συνήθεια που ίσως πήραν από τους Ρωμαίους) για να πετύχουν καλύτερο χρώμα στο κόκκινο κρασί.

Στους επόμενους αιώνες συνεχίζεται η καλλιέργεια αμπελιών και σιτηρών στο νησί χωρίς να έχουμε ιδιαίτερες αναφορές, μέχρι την Ενετοκρατία που η οικονομία πλέον του νησιού βασίζεται καθαρά στην ελιά και στο κρασί, με εξαγωγές κρασιού στην Βενετία. Η σταφίδα εισάγεται και καλλιεργείται στο νησί τον 18ο αιώνα, κυρίως στο νότιο τμήμα του στον κάμπο της Βασιλικής και του Αγίου Πέτρου.

Οι αμπελοκαλλιέργειες στο νησί καταλάμβαναν μεγάλες εκτάσεις, ακόμα και στις απότομες πλαγιές των βουνών, και η παραγωγή ήταν πολύ μεγάλη μέχρι το 1897 που ο περονόσπορος κατέστρεψε εξ ολοκλήρου τη σοδειά. Στα επόμενα χρόνια η παραγωγή του κρασιού αυξομειώνονταν ανάλογα με την ένταση των ασθενειών και την καταπολέμηση τους. Στις αρχές του 20ου αι, οι αμπελοκαλλιέργειες καταλαμβάνουν περίπου 36.000 στρέμματα στο νησί, αφήνοντας πίσω την καλλιέργεια της ελιάς. Με αφορμή την καταστροφή των αμπελώνων της Γαλλίας από φυλλοξήρα, υπήρξε εντατικοποίηση της καλλιέργειας των αμπελιών στο νησί, που είχαν μεγάλη ζήτηση στη Γαλλία και πωλούνταν σε υψηλή τιμή.

Το 1915 ιδρύεται στην Λευκάδα η Ένωση Αγροτικών Συνεταιρισμών ΤΑΟΛ (Ταμείο Αμύνης Οινοπαραγωγών Λευκάδας) με εμπνευστή της προσπάθειας τον Πέτρο Φίλιππα Πανάγο από τον σημερινό Δρυμώνα (τότε Κάτω Εξάνθεια). Το ΤΑΟΛ αγόρασε το 1952 τα οινοποιεία της Βασιλικής (που είχε ιδρυθεί το 1927), της Εξάνθειας και των Σφακιωτών (που είχαν ιδρυθεί το 1929) και ίδρυσε μεγάλο οινοποιείο στην είσοδο του νησιού στη θέση Κάστρο, το κτήριο του οποίου λειτουργούσε μέχρι πρόσφατα σαν πρατήριο κρασιού.

Το 1935 στη Λευκάδα, με κέντρο τα χωριά των Σφακιωτών, υπήρξε εξέγερση των αμπελουργών εξαιτίας της εξευτελιστικής τιμής των σταφυλιών, που δεν κάλυπτε ούτε καν το κόστος παραγωγής τους, με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζουν βιοποριστικά προβλήματα. Το συλλαλητήριο που έγινε στη χώρα του νησιού είχε αιματηρή κατάληξη με τρεις νεκρούς. Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου πολλά κτήματα με αμπέλια εγκαταλείφθηκαν ή άλλαξαν καλλιέργειες.

Τα τελευταία χρόνια, αν και η οικονομία του νησιού βασίζεται κυρίως στον τουρισμό, κυριαρχεί μια τάση επιστροφής στις καλλιέργειες της γης, και ειδικά στην αμπελοκαλλιέργεια το νησί έχει να επιδείξει σημαντικές ετικέτες κρασιών, μοναδικών στην Ελλάδα.

Αυτό οφείλεται στις τοπικές ποικιλίες όπως τη λευκή Βαρδέα που καλλιεργείται στη Νότια Λευκάδα, κυρίως μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, και την ερυθρή Βερτζαμί, την κλασική λευκαδίτικη ποικιλία, για εκπληκτικά κόκκινα και ροζέ κρασιά, που εισήχθη στο νησί με την Ενετοκρατία και καλλιεργείται κυρίως στα κεντρικά και τα ανατολικά του νησιού. Η Βερτζαμί αφορά το πρωτογενές (παρθενικό) της εμφύτευσης και παραγωγής και σήμερα χρησιμοποιείται και ως βαφική ουσία για ανοιχτόχρωμα κρασιά. Ανήκει μεν στην ομάδα των ιταλικών ποικιλιών (marzemino, barzemino, balsamina) αλλά παρά τις μορφολογικές και αμπελογραφικές ομοιότητες, πρόκειται για μια διαφορετική ποικιλία. Καλλιεργείται στη Λευκάδα σχεδόν κατ΄ αποκλειστικότητα. Έχει εντυπωσιακή ένταση χρωμάτων και γεύσεων και είναι πλούσια σε τανίνες και σίδηρο, χαρακτηριστικά που προσφέρουν μεγάλες δυνατότητες παλαίωσης.
Άλλες ποικιλίες που καλλιεργούνται στο νησί είναι τα: γιοματάρι, πατρινό, μαυροδάφνη, μαλαγουζιά κ.λ.π.

Στην Λευκάδα τα σημαντικότερα οινοποιεία είναι:

  • Το εργαστήρι τοπικού βιολογικού οίνου Λευκάδας “Σύφλογο” στο χωριό Πλατύστομα. Είναι επισκέψιμο κατόπιν τηλεφωνικής επικοινωνίας.
  • Το οινοποιείο “Λευκαδίτικη Γη” λίγο πριν τη διασταύρωση για τα Σύβοτα. Είναι επισκέψιμο και ξεναγεί τον επισκέπτη σε κάθε κομμάτι της παραγωγής του κρασιού και διαθέτει μικρό μουσείο αφιερωμένο στην ελιά και κήπο με αρωματικά και άλλα βότανα.
  • Το οινοποιείο “Πλαγιές Λευκάδας”  στο χωριό Άγιος Ηλίας.
  • Το οινοποιείο “Vertzamo” στο χωριό Λυγιά.
  • Το οινοποιείο “Καρσάνικο“, στην πάνω γειτονιά στο χωριό Καρυά. Είναι επισκέψιμο και διαθέτει πολλά παλιά εκθέματα οινοποιίας και παραγωγής τσίπουρου καθώς και μια μικρή αίθουσα που αναπαριστά τον κυρίως χώρο ενός λευκαδίτικου σπιτιού. Η επίσκεψη στον μικρό αυτό μουσειακό χώρο γίνεται κατόπιν συνεννόησης στα εξής τηλέφωνα: 6946338749 & 6944536838.

 Γιορτές Κρασιού

Στο νησί πραγματοποιούνται κάθε χρόνο γιορτές κρασιού σε αρκετά χωριά του:
*Στους Πηγαδισάνους, χωριό της κεντρικής Λευκάδας.
*Στον Φρυά Σφακιωτών
*Στην Απόλπαινα, χωριό λίγο έξω από τη χώρα της Λευκάδας.

Λάδι Λευκάδας

ladi_new

Η ελιά είναι το κατεξοχήν ελληνικό δέντρο που από τα βάθη των μύθων ακόμα κυριαρχεί σε κάθε τομέα της ανθρώπινης ζωής. Η Λευκάδα δεν αποτελεί εξαίρεση.

Υπάρχουν ευρήματα στο νησί (ελαιοπιεστήρια, πιθάρια λαδιού, αλλά και πυρήνες, τα κουκούτσια δηλαδή της ελιάς, που μαρτυρούν ότι η καλλιέργεια της ελιάς ήταν διαδεδομένη από τα αρχαία χρόνια.

Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας υπήρχαν περίπου 11.000 ελαιόδεντρα, όμως δεν ήταν η κυρίαρχη καλλιέργεια του νησιού. Την εποχή της Ενετοκρατίας (1684-1797) εντατικοποιήθηκε η καλλιέργεια της ελιάς και αποτέλεσε μαζί με τα αμπέλια τους κύριους άξονες της οικονομίας του νησιού. Μάλιστα τότε δημιουργήθηκε και ο μεγάλος ελαιώνας στον κάμπο της πόλης της Λευκάδας, γνωστός ως Ενετικός ή “θείος” Ελαιώνας, τον οποίο ύμνησε ο Σικελιανός. Οι Ενετοί φύτεψαν μέσα σε 100 χρόνια πάνω από 44.000 δέντρα και μάλιστα παρείχαν ισχυρά κίνητρα σε όσους ασχολούνταν με τη συγκεκριμένη καλλιέργεια.

Στις αρχές του 20ου αιώνα οι ελαιώνες κάλυπταν πάνω από 34.000 στρέμματα του νησιού και το λάδι αποτελούσε το δεύτερο πιο παραγωγικό αγροτικό προϊόν, μετά το κρασί, ενώ αργότερα και σε απογραφές τις δεκαετίες του ΄60 και του ’70, ξεπερνούν τα 60.000 στρέμματα και τα 1.123.000 ελαιόδεντρα αποτελούν την κύρια πηγή για την αγροτική οικονομική ανάπτυξη του νησιού και πάνω από το 71% της καλλιεργήσιμης έκτασης.

Η πιο συνηθισμένη ποικιλία που συναντάται στο νησί είναι η Ασπρολιά ή Λευκολιά, η οποία είναι ντόπια παραδοσιακή ποικιλία και στη βιβλιογραφία αναφέρεται ως Ασπρολιά Λευκάδας. Ο καρπός της είναι σχετικά μεγάλος και είναι εύκολη στη συγκομιδή. Στην αρχή είναι άσπρος και στη συνέχεια μαυρίζει. Τα δένδρα της είναι δένδρα μεγάλα με χοντρό και ψηλό τον κορμό και με μεγάλα κλαδιά. Συναντάται κυρίως σε χαμηλά και μέτρια υψόμετρα και στο Μεγανήσι.

Επίσης, πολύ συνηθισμένη είναι η Μαυρολιά, που συναντάται σε μεγαλύτερο υψόμετρο μιας και είναι πιο ανθεκτική στο κρύο αλλά και στη δυτική πλευρά του νησιού. Το δέντρο της είναι μικρότερο και δίνει καλής ποιότητας ελαιόλαδο με μοναδικό ίσως μειονέκτημα τη δυσκολία στο τίναγμα. Άλλες ποικιλίες που συναντούνται στο νησί είναι η Σκατζολιά και Πλεξιδολιά σε μικρή όμως έκταση. Στο νησί υπάρχουν πολλοί τοπικοί παραγωγοί από τους οποίους μπορείτε να προμηθευτείτε λάδι.

Επίσης, ενδιαφέρον παρουσιάζει το Μουσείο Ελιάς Fabbrica” στο χωριό Σύβρος που άνοιξε πρόσφατα και σας ξεναγεί στον μαγικό κόσμο της ελιάς και του λαδιού, ενώ μικρό μουσειακό χώρο αφιερωμένο στην ελιά και την παραγωγή του λαδιού μπορείτε να επισκεφτείτε στο οινοποιείο Λευκαδίτικη Γη.

Φακές Εγκλουβής

φακες εγκλουβής_new

Οι πασίγνωστες φακές Εγκλουβής είναι απαραίτητο “αναμνηστικό” του νησιού, που θα πρέπει να υπάρχει στις αποσκευές σας φεύγοντας για τον τόπο σας.

Καλλιεργούνται στο οροπέδιο του Αγίου Δονάτου, δυτικά της Εγκλουβής, που είναι το πιο ορεινό χωριό του νησιού. Από ευρήματα (θραύσματα προϊστορικών εργαλείων, από πυριτόλιθο κυρίως, που χρησιμοποιούνταν μέχρι τον περασμένο αιώνα ως αιχμές στα δοκάνια με τα οποία αλώνιζαν τη φακή) γνωρίζουμε ότι η φακή καλλιεργείται στο οροπέδιο από αιώνες. Φαίνεται ότι εκεί ήταν στα προϊστορικά χρόνια υδροβιότοπος που αποξηράνθηκε και υπέστη πολλαπλές αποθέσεις με τα χρόνια.

Η καλλιέργεια της φακής στα φακοχώραφα του οροπεδίου είναι μια επίμονη διαδικασία, που κατά την πλειονότητα εξακολουθεί από πολλούς παραγωγούς να γίνεται με παλιές μεθόδους, από τη σπορά, τη συγκομιδή, μέχρι το αλώνισμά της. Επίσης, δεν γίνεται χρήση φυτοφαρμάκων και αυτό την καθιστά βιολογικό προϊόν. Η σπορά γίνεται από τον Ιανουάριο μέχρι το Μάρτη και όταν βλαστίσει ξεκινά το βοτάνισμα (ξερίζωμα των ζιζανίων) που γίνεται με το χέρι. H συγκομιδή ξεκινά από τέλη Ιουνίου.

Η θρεπτική αξία του οσπρίου είναι πολύ μεγάλη καθώς αποτελεί πηγή υδατανθράκων, φυτικών πρωτεϊνών και ινών, βιταμινών και μετάλλων και ιχνοστοιχείων, ασβεστίου και σιδήρου. Ο καρπός της είναι μικρός και ανομοιόμορφος, σε διάφορες αποχρώσεις από ανοιχτό κίτρινο, μέχρι σκούρο καφέ και μαύρο και απαιτεί ελάχιστο χρόνο μαγειρέματος.
Έχει σπάνιο γενετικό υλικό και δείγμα της φυλάσσεται στον ΟΗΕ και στη Συρία στο διεθνές κέντρο έρευνας για ξηρές περιοχές και έχει κωδικό ΙLL 293.
Το οροπέδιο της Εγκλουβής περιλαμβάνεται στον κατάλογο του FAO. (Οργανισμός τροφίμων και Γεωργίας του ΟΗΕ).

Γιορτή της φακής Εγκλουβής

Στις 6 Αυγούστου, ανήμερα της γιορτής της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος και παραμονές της γιορτής του Αγίου Δονάτου, γίνεται στο ομώνυμο οροπέδιο “Γιορτή της Φακής”. Τα παλαιότερα χρόνια υπήρχε κοντά στο σημερινό εκκλησάκι του Αγίου Δονάτου μικρός ναός αφιερωμένος στην Μεταμόρφωση του Σωτήρος, ο οποίος σήμερα είναι ερειπωμένος. Μετά τη λειτουργία, όταν γιόρταζε το εκκλησάκι, συνήθιζαν οι γυναίκες από την Εγκλουβή να προσφέρουν στους προσκυνητές φακές μαγειρεμένες με τον παραδοσιακό λευκαδίτικο τρόπο (*) . Αναβιώνοντας αυτή τη συνήθεια, ο Πολιτιστικός Σύλλογος της Εγκλουβής διοργανώνει κάθε χρόνο την “Γιορτή της Φακής” που δέχεται μεγάλο αριθμών επισκεπτών από όλο το νησί. Μετά την καθιερωμένη λειτουργία, την περιφορά της εικόνας του Αγίου Δονάτου και την αρτοκλασία, προσφέρονται στους καλεσμένους φακές, σαρδέλες, ψωμί και κρασί και ακολουθεί παραδοσιακό γλέντι μέχρι το πρωί.

(*) Η παραδοσιακή Λευκαδίτικη συνταγή για το μαγείρεμα της φακής απαιτεί λάδι, σκόρδο και ρίγανη.

Λαθύρια Καρυάς

lathyria_new

Το λαθύρι είναι είδος οσπρίου που καλλιεργείται στον κάμπο (Λιβάδι) της Καρυάς, που βρίσκεται στο κέντρο του νησιού, χωρίς τη χρήση φυτοφαρμάκων και λιπασμάτων, γεγονός που το καθιστά βιολογικό προϊόν.

Μαγειρεύεται εύκολα και χαρακτηρίζεται από τις ευεργετικές του ιδιότητες για το πεπτικό σύστημα.

Κάθε χρονιά φυλάσσεται ένα μέρος της παραγωγής ώστε την επόμενη να χρησιμοποιηθεί ως σπόρος. Η σπορά γίνεται τον Μάιο και ο καρπός είναι έτοιμος περίπου 70 μέρες μετά ή στα μέσα με τέλη Ιουλίου. Τα λαθύρια αφού πλυθούν μπαίνουν σε ειδική μηχανή που τα σπάει σε μικρά κομματάκια και στη συνέχεια κοσκινίζονται μέχρι να αφαιρεθεί εντελώς η φλούδα τους.

Άλλα αγροτικά προϊόντα

Το νησί παράγει πολλά άλλα αγροτικά προϊόντα σε μικρότερες ποσότητες. Αναφέρουμε τα εσπεριδοειδή και ιδιαιτέρως πορτοκάλια και λεμόνια. Νότια της πόλης της Λευκάδας υπάρχει η τοποθεσία Περιβόλια, που όπως λέει και η ονομασία της φιλοξενούσε τα περιβόλια των (στις παλαιότερες φυσικά εποχές) αρχόντων της πόλης και συνδέονταν άμεσα με το έθιμο των Θεοφανίων, που έριχναν στο υδραγωγείο της πόλης στη Μεγάλη Βρύση πορτοκάλια για να ευλογηθεί η παραγωγή τους.

Επίσης, τα σιτηρά, όπου αποτελούσαν κατά τη διάρκεια της ιστορίας του νησιού σημαντικό κομμάτι της οικονομίας του νησιού, γεγονός που το αποδεικνύει η ύπαρξη πολλών νερόμυλων και ανεμόμυλων σε όλη την επικράτεια του νησιού.

Επιπλέον, σε μικρές ποσότητες αλλά ιδιαίτερης σημασίας είναι και τα διάφορα είδη οσπρίων που παράγονται στο νησί, όπως για παράδειγμα φασόλια, ρεβύθια, πισάρα, αφκός, αράκι κλπ.

Μέλι Λευκάδας

μελι λευκαδας_new

Το μέλι που κυρίως παράγεται στο νησί είναι θυμαρίσιο κι η κύρια παραγωγή του γίνεται στα χωριά της νοτιοδυτικής Λευκάδας, κυρίως στο Δράγανο και το Αθάνι. Το θυμαρίσιο μέλι χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερο άρωμα και γεύση.

Σε μικρότερες ποσότητες παράγεται επίσης μέλι από άλλα φυτά, όπως αμυγδαλιά, σπερδούκλι, εσπεριδοειδή, κουμαριά κλπ.

Μπορείτε να γνωρίσετε τον μαγικό κόσμο το μελιού στο επισκέψιμο μελισσοκομείο Μέλι 51 του Βασίλη Σολδάτου στην Παλαιοκατούνα. Τα εκθέματα του περιλαμβάνουν αντίγραφα αρχαιοελληνικών λίθινων κυψελών, παραδοσιακά μελισσοκόφινα από καλάμι, ξύλινες σύγχρονες κυψέλες, πλήθος εργαλείων του μελισσοκόμου και κήπο με μελισσοκομικά φυτά. Η ξενάγηση περιλαμβάνει επίσης παρακολούθηση του τρόπου εργασίας των μελισσών μέσα από γυάλινη κυψέλη και της παραγωγής του μελιού, καθώς και επιθεώρηση στα μελίσσια φορώντας μελισσοκομικές φόρμες. Τέλος, ο επισκέπτης μπορεί να ενημερωθεί για τα προϊόντα και υποπροϊόντα του μελιού και τις ευεργετικές ιδιότητές του και να γευτεί μελένιες γεύσεις στο πωλητήριο του Μέλι 51.

Η επίσκεψη και ξενάγηση στο Μελισσοκομείο είναι δωρεάν και πραγματοποιείται κατόπιν τηλεφωνικής επικοινωνίας με τον υπεύθυνο Βασίλη Σολδάτο στο τηλέφωνο: +306995 151511. (Μέλι 51)

Γιορτή Μελιού

Κάθε Αύγουστο διοργανώνεται από τον Σύλλογο Προστασίας Περιβάλλοντος και Πολιτιστικής Κληρονομιάς Νοτιοδυτικής Λευκάδας “Σαπφώ” και με τη συνεργασία τοπικών παραγωγών Γιορτή του Μελιού στο Δράγανο. Εκεί προσφέρονται στους επισκέπτες εδέσματα όπως κομμάτια κηρήθρας, λαδόπιτα με μέλι, παστέλια κ.α. Επίσης, γίνεται επίδειξη τρύγου του μελιού, ενώ μπορείτε να δοκιμάσετε και να προμηθευτείτε μέλι από τους τοπικούς παραγωγούς. Η εκδήλωση κλείνει με παραδοσιακό γλέντι.

Αυγοτάραχο Λευκάδας

Αυγοτάραχο Λευκάδας

Αυγοτάραχο Λευκάδας

Το αυγοτάραχο είναι είναι ένα φυσικό, παραδοσιακό αλιευτικό έδεσµα από τα φυσικά ιχθυοτροφεία της λιμνοθάλασσας του νησιού.

Παράγεται από τις ωοθήκες του είδους Mugil cephalus (κοινός κέφαλος) και συγκεκριμένα από τον θηλυκό κέφαλο, την μπάφα, που πιάνεται ζωντανή στις καλαμωτές. Μόλις αφαιρεθεί η δίλωβη ωοθήκη του αυγοτάραχου από το ψάρι, τοποθετείται σε στεγνό χοντρό αλάτι για λίγη ώρα, ανάλογα με το μέγεθός της. Στη συνέχεια τοποθετείται σε ξύλινες τάβλες και στεγνώνεται σε φυσικό κερί που μόλις έχει λιώσει και είναι έτοιμη για το εμπόριο. Έτσι μπορεί να διατηρηθεί για πολλούς μήνες. Το αυγοτάραχο θεωρείται το εκλεκτότερο έδεσμα της περιοχής και συνήθως συνοδεύεται με ούζο ή τσίπουρο. Θεωρείται επίσης ισχυρό αφροδισιακό.

Οι μπάφες στις οποίες έχει αφαιρεθεί το αυγοτάραχο διατίθενται στην αγορά σε προσιτές τιμές και οι κάτοικοι τις μαγειρεύουν συνήθως στο φούρνο με μυρωδικά και φρέσκια ντομάτα ή στην κατσαρόλα βραστές.

Μπορείτε να το προμηθευτείτε από τα ιχθυοπωλεία της πόλης της Λευκάδας.

Παστέλι & Μαντολάτο Λευκάδας

Μαντολάτο Λευκάδας

Μαντολάτο Λευκάδας

Αγαπημένες γεύσεις που μας θυμίζουν τα παιδικά μας χρόνια. Το μαντολάτο, με κύρια υλικά τα αμύγδαλα, το μέλι, την ζάχαρη και μαρέγκα, ήταν το αγαπημένο γλυκό των αριστοκρατών της Βενετίας και ήρθε στα Επτάνησα και στην Λευκάδα την εποχή της Ενετοκρατίας. Η ονομασία του έρχεται από την ιταλική λέξη mandorla (= αμύγδαλο).

Παστέλι Λευκάδας

Παστέλι Λευκάδας

Το παστέλι είναι γλύκισμα από σουσάμι και μέλι, πλούσιο σε βιταμίνη Ε, ασβέστιο, φώσφορο, κάλιο, μαγνήσιο, σίδηρο. Οι ρίζες του παστελιού ξεκινούν από την Ιλιάδα του Ομήρου. Αναφέρεται από τον Ηρόδοτο κατά τον 5ο αιώνα π.Χ.: “ἱστάντες δὲ τοὺς χοροὺς τρωκτὰ σησάμου τε καὶ μέλιτος ἐποιήσαντο νόμον φέρεσθαι, ἵνα ἁρπάζοντες οἱ τῶν Κερκυραίων παῖδες ἔχοιεν τροφήν” , αλλά και 1.000 χρόνια αργότερα, τον 5ο αιώνα μ.Χ. από τον λεξικογράφο Ησύχιο “<σησάμη>· σησαμίς. καὶ πλακοῦς ἐκ σησάμης”

Τα δυο αυτά προϊόντα τα παρασκεύαζαν και τα διέθεταν αρχικά στους πελάτες τους και ακολούθως σε τρίτους οι κουρείς της Λευκάδας. Σήμερα υπάρχουν μικρές βιοτεχνίες παραγωγής τους από όπου μπορείτε να τα προμηθευτείτε.

Σαλάμι αέρος και λουκάνικα Λευκάδος

σαλαμια λευκαδας_new

Το σαλάμι Λευκάδος παράγεται στο νησί από την εποχή της Ενετοκρατίας. Λένε μάλιστα ότι γνώστες της παρασκευής του ήλθαν στο νησί, έναντι αμοιβής, για να διδάξουν την τέχνη αυτή στους ντόπιους.

Η επεξεργασία παραγωγής του γνήσιου σαλαμιού με τα αρίστης ποιότητας υλικά και το κλίμα του νησιού δίνουν ένα ιδιαίτερο προϊόν, το οποίο φτιάχνεται αποκλειστικά στη Λευκάδα.

Παρασκευάζεται από φρέσκο χοιρινό κρέας, που αφού αποστεωθεί και περάσει από χειρωνακτική απολίπωση και απονεύρωση γίνεται κιμάς. Το χοιρινό λίπος (λαρδί) κόβεται σε κυβάκια από ειδική λαρδοκοπτική μηχανή. Όλα μαζί, κιμάς, κυβισμένο λίπος, αλάτι, πιπέρι άτριφτο, σκόρδο και νιτρικά άλατα ζυμώνονται έως ότου αναμιχθούν σωστά.

Το μείγμα ενθυκεύεται σε ζωικό έντερο, δένεται σε τεμάχια με το χέρι, το οποίο αποτελεί και μέρος του παραδοσιακού τρόπου παραγωγής, κομπιάζεται σε ζεύγη και κρεμιέται στον θάλαμο ωρίμανσης. Καθώς το σαλάμι μας είναι προϊόν φυσικής ωρίμανσης, χρειάζεται από 8 έως 16 ημέρες ωρίμανσης, ανάλογα με την διάμετρο του εντέρου και τις καιρικές συνθήκες.

Συντηρείται σε θερμοκρασία κάτω των 15ºC ή στο ψυγείο όταν είναι συσκευασμένο αεροστεγώς και για περίοδο τρεις με τέσσερις μήνες και σε θερμοκρασία περιβάλλοντος ή στο ψυγείο για το ίδιο χρονικό διάστημα όταν είναι με τη μορφή της αρχικής του συσκευασίας

Τα λουκάνικα επίσης παράγονται με παρόμοια διαδικασία.

Σουμάδα ή Σομάδα

σουμαδα λευκαδας_new

Δροσερό αναψυκτικό από πικραμύγδαλα με το ιδιαίτερο άρωμα και τη γεύση τους. Η Εύη Βουτσινά έγραφε στην Καθημερινή για την Σουμάδα:

Το ποτό αυτό ήταν άλλοτε απαραίτητο στους γάμους και τους αρραβώνες λόγω του άσπρου του χρώματος. Σε τέτοιες χαρούμενες στιγμές, σύμφωνα με την παράδοση, προτιμούνται τα άσπρα κεράσματα, για την παρασκευή των οποίων τα αμύγδαλα είναι ιδανικά, είτε ως βασικό υλικό (αμυγδαλωτά) είτε ως συμπλήρωμα (κουραμπιέδες). Ένα άλλο σημαντικό προσόν του είδους είναι ότι μπορούσε να προετοιμαστεί αρκετές μέρες πριν για να αφήσει χρόνο για τις υπόλοιπες προετοιμασίες του γάμου. Η σουμάδα ήταν τόσο συνδεδεμένη με τους γάμους ώστε στους ανύπαντρους συχνά έδιναν την ευχή «στις σουμάδες σου», όπως έλεγαν «στο γάμο σου» ή «στις χαρές σου». Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα προσέφεραν σουμάδα και στα βαφτίσια.

Εκτός από τον ρόλο της σουμάδας ως κέρασμα σε χαρές, υπήρξε και δημοφιλές αναψυκτικό σε καφενεία και ζαχαροπλαστεία, κυρίως όμως για τα γυναικόπαιδα. Στη Λευκάδα, η κυριακάτικη έξοδος όταν ο καιρός ήταν καλός, ήταν στην άκρη (τότε) της πόλης, στο καφενείο του Πάλα, όπου η σομάδα προσφερόταν με κρύο νερό από το πηγάδι και συνοδευόταν με δύο ημίγλυκα παξιμάδια, αποκλειστικότητα του φούρνου Ζωιτά, με ολόκληρα μπαλάκια κόλιαντρου. Εννοείται ότι το παξιμάδι το έκοβες στα δύο και το βουτούσες στο άσπρο γαλακτώδες ποτό που ευωδίαζε και όταν ο κόκκος του κόλιαντρου έσπαζε στο δόντι, ο συνδυασμός των αρωμάτων ήταν τουλάχιστον απογειωτικός”. 

Ροζολί

ροζολι λευκαδας_new

Παραδοσιακό λικέρ με ρίζες στην Ενετοκρατία, σε κίτρινη απόχρωση από πορτοκάλι και κανέλα

Άλλα προϊόντα

Παραδοσιακή Λαδόπιτα Λευκάδας

Παραδοσιακή Λαδόπιτα Λευκάδας

Δημοφιλή προϊόντα της Λευκάδας, τα οποία μπορείτε να προμηθευτείτε σε κάθε αρτοποιείο του νησιού, είναι τα λαδοκούλουρα και η παραδοσιακή λαδόπιτα.

Επίσης, στο νησί υπάρχουν πολλές άλλες μικρές βιοτεχνίες παραγωγής τροφίμων με ιδιαίτερα προϊόντα, γλυκά και αλμυρά, τα οποία μπορείτε να δοκιμάσετε και να προμηθευτείτε.

Φεστιβάλ Γαστρονομίας Λευκάδας

Φεστιβάλ Γαστρονομίας Λευκάδας

Φεστιβάλ Λευκαδίτικης Γαστρονομίας

Το Φεστιβάλ Λευκαδίτικης Γαστρονομίας πραγματοποιήθηκε για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 2014, στην πόλη της Λευκάδας, με συμμετοχή πολλών παραγωγών του νησιού και μεγάλη συμμετοχή του κόσμου που έσπευσε να γνωρίσει και να δοκιμάσει τα παραδοσιακά τοπικά προϊόντα και εδέσματα του νησιού.

Πέρα από την παρουσίαση των τοπικών προϊόντων, στον χώρο της έκθεσης πραγματοποιούνται πολλά γευστικά happenings που “ανοίγουν την όρεξη” των επισκεπτών καθώς επίσης και άλλες παράλληλες εκδηλώσεις.

error: Alert: Content is protected !!