Ακτίνα: Κλειστό
Ακτίνα: km
Ορισμός ακτίνας
post-title Στους καταρράκτες του Δημοσάρη

Στους καταρράκτες του Δημοσάρη

Στους καταρράκτες του Δημοσάρη

Στους καταρράκτες του Δημοσάρη

Ένα από τα πιο πολυδιαφημισμένα σημεία της Λευκάδας, είναι σίγουρα το φαράγγι του χειμάρρου Δημοσάρη.

Βρίσκεται δυτικά του Νυδριού του διασημότερου τουριστικού θέρετρου της ανατολικής ακτής του νησιού, και έχει τις πηγές του κοντά στο χωριό Πλατύστομα.
Στην πορεία του ο Δημοσάρης συναντά μικρότερους χείμαρρους και καταλήγει στην διαμορφωμένη για περίπατο τοποθεσία δυτικά του οικισμού της Ράχης, που σχηματίζει καταρράκτη για να καταλήξει στη θάλασσα στο Νυδρί.

Πλακόστρωτο μονοπάτι κατά μήκος της ροής των νερών και μικρά ξύλινα γεφυράκια σε οδηγούν με μια όμορφη διαδρομή ανάμεσα σε πλατάνια, στο μεγάλο καταρράκτη που μπορείς να απολαύσεις ένα δροσερό μπάνιο στις μικρές φυσικές πισίνες που διατηρούν νερό ακόμα και την καλοκαιρινή περίοδο.

Ακολουθώντας τις πινακίδες τόσο από τον περιφερειακό, όσο και από τον κεντρικό δρόμο του Νυδριού, μπορεί ο επισκέπτης να προσεγγίσει το φαράγγι, είτε περπατώντας, είτε με αυτοκίνητο του, μέσω ασφαλτοστρωμένου δρόμου που περνά από τον μικρό οικισμό της Ράχης, στον γεμάτο περιβόλια κάμπο της περιοχής.

Η διαδρομή σιγά σιγά σας οδηγεί να κινείστε παράλληλα με το ποτάμι, κι ένας ερειπωμένος νερόμυλος στα δεξιά σας, σας υπενθυμίζει ότι η δύναμη του νερού μπορούσε να αποτελέσει από πάντα, έναν πολύτιμο σύμμαχο του ανθρώπου, αρκεί βέβαια να υπήρχε σεβασμός και αγάπη προς το πολύτιμο αυτό στοιχείο.

Φτάνοντας υπάρχει χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων και θα συνεχίσετε τη διαδρομή με τα πόδια στο διαμορφωμένο μονοπάτι.

Η διαδρομή από το χώρο στάθμευσης μέχρι το μεγάλο καταρράκτη είναι περίπου 400 μέτρα και διαρκεί γύρω στα είκοσι λεπτά.

Στην αφετηρία του περιπάτου σας, σας υποδέχεται το “κοντρί του Αργύρη”, ένας μεγάλος βράχος δηλαδή, που φέρει το όνομα ενός θρυλικού λήσταρχου του νησιού που η ιστορία (*), του ενέπνευσε, εκτός της λαϊκής μούσας και τον Λευκαδίτη ποιητή Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, να περιγράψει στους στίχους του ποιήματος του “Ξεριζωμένο Δέντρο” το θάνατο του Αργύρη και να τον εμπλέξει με τα ορμητικά νερά του χειμάρρου Δημοσάρη.

Dimosaris04

Το “κοντρί του Αργύρη”

Dimosaris05

Λίγα μέτρα παραπάνω ένα όμορφο καφέ, με τα απομεινάρια παλιού νερόμυλου να αποτελούν μέρος του, κάτω από τα πλατάνια, θα αποτελέσει στην επιστροφή σας ένα δροσερό σημείο ξεκούρασης.

Ήδη το τοπίο έχει γίνει επιβλητικό και τα βράχια τα σμιλεμένα από το νερό, σε συνδυασμό με την πυκνή βλάστηση και το τραγούδι του νερού που κυλάει δίπλα σας καθ΄ όλη τη διάρκεια της διαδρομής, αποτελεί μια ευχάριστη συντροφιά στον περίπατό σας.

Ένα διαμορφωμένο μονοπάτι, που κινείται παράλληλα με την κοίτη του ποταμού, με ξύλινα γεφυράκια και σκαλοπάτια κατά διαστήματα, σας οδηγεί όλο και πιο βαθιά στο φαράγγι.  Όπου και να κοιτάξετε, δίπλα σας ή ψηλά επάνω, η άγρια ομορφιά του τοπίου θα σας συναρπάσει. Όλες οι αποχρώσεις του πράσινου, κυριαρχούν δίπλα σας. Οι βράχοι παρασυρμένοι από την πορεία του νερού, σχηματίζουν πρωτότυπες παραστάσεις γλυπτικής, με τα φυσικά χρώματα τους και τα πρασινοκίτρινα απομεινάρια του νερού επάνω τους , να σας δίνουν την εντύπωση ότι είστε σε ένα μουσείο μοντέρνας τέχνης, με τη φύση να παίρνει τη φήμη του πιο ταλαντούχου καλλιτέχνη.

Απομεινάρια από έναν ακόμα παλιό νερόμυλο  στα δεξιά σας, τονίζει την ανθρώπινη παρουσία μέσα στο άγριο τοπίο.

Dimosaris12

Απομεινάρια παλιού νερόμυλου κατά μήκος της διαδρομής

Οι ντόπιοι λένε τους καταρράκτες που σχηματίζονται μέσα στο φαράγγι ρονιές. Μικρές φυσικές πισίνες, με πράσινα ολόδροσα νερά, σας καλούν να κολυμπήσετε. Τέτοιες σχηματίζονται τόσο στους πρώτους, μικρούς καταρράκτες που θα συναντήσετε, όσο και στους μεγάλους που αποτελούν και το φυσικό τέλος του φαραγγιού.

Λίγη προσοχή θα πρέπει να επιδείξετε σε ορισμένα σημεία της διαδρομής, επειδή ενδέχεται να γλιστρούν, και ιδιαίτερα στα σκαλοπάτια που οδηγούν στον μεγάλο καταρράκτη.

Dimosaris26

Τα σκαλοπάτια που σας οδηγούν στον μεγάλο καταρράκτη

Αφού απολαύσετε το δροσερό σας μπάνιο, και απαθανατίσετε την ομορφιά του τοπίου, παίρνετε το δρόμο της επιστροφής, κάνοντας, ίσως, αν το επιθυμείτε μια μικρή στάση στο μικρό καφέ της αφετηρίας.

(*) Από τα προλεγόμενα του ποιήματος του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη “Το ξεριζωμένο δέντρο”: 
“Εγγενήθη ούτος κατά το 1799 και μόλις έφηβος ησπάσθη το είδος εκείνο του βίου, όπερ παρά μεν τοις ευνομουμένοις έθνεσιν υποδεικνύει άκρατον τάσιν προς την βιαιοπραγίαν, εθεωρείτο δε παρ’ ημίν ως εξαιρέτως ιδιάζον προς μόνους τους γενναίους και τους τολμητίας. Ουδ’ εβράδυνε να γίνη γνωστός ο Αργύρης διά το ακαταδάμαστον του ήθους, και εν ταις νυκτεριναίς αυτούς εκδρομαίς ενέσπειρε τρόμον παριστάμενος ως νυκτερόβιον φάσμα, επιβάλλων την θέλησίν του και απαιτών σεβασμόν και υπακοήν εις τα ορέξεις του.Τότε ηράσθη Ελένης τινός, θυγατρός Μιχαήλτου Περδικάρη εκ του χωρίου Καλαμίτσι, καθ’ α δε προκύπτει εκ του παρά πόδας δημοτικού άσματος, ο έρως αυτού δεν απεκρούετο. Αλλ’ οι γεννήτορες της νεανίδος απέρριψαν επιμένων τας περί του γάμου προτάσεις του Αργύρη και η άρνησις αύτη διήγειρεν εν τη αγρία ψυχή του μνηστήρος άσβεστον ζηλοτυπίαν και ακατάσχετον πόθον εκδικήσεως. Εκήρυξεν επομένως πόλεμον κατά της οικογενείας της Ελένης, κατέστρεψε πολλά των κτημάτων αυτής, επλήγωσε καιρίως ένα εκ των συγγενών της και τέλος ενεδρεύσας απήγαγε την κόρην και βιάσας αυτήν την απέπεμψεν, αφού διά του ξίφους κατέκοψεν αυτής τας παρειάς επ’ ελπίδι ότι ούτω πως ηκρωτηριασμένην ουδείς ήθελέ ποτε την ορεχθή.Μετά το κακούργημα τούτο εκηρύχθη εκτός της προστασίας των νόμων και αδρά ωρίσθη αμοιβή επί τη κεφαλή αυτού. Περιέζωσαν τα όρη τακτικοί και έκτακτοι χωροφύλακες, αποσπάσματα της αγγλικής φρουράς εξήλθον ως εις άγραν θηρίου τινός, και όμως επί δεκαπέντε ολοκλήρους μήνας ο Αργύρης εδυνήθη να παραταχθή μόνο, τυγχάνων πανταχού προστασίας και περιθάλψεως, ίσως διότι πάντες έβλεπον μετά δυσμενείας νεανίαν ομόθρησκον και γενναίον ασπλάχνως ιχνηλατούμενον υπό αλλοφύλων και ετεροδόξων.Ό,τι όμως αι αγγλικαί λόγχαι δεν ίσχυσαν να κατορθώσωσι, το κατώρθωσεν η διαφθορά, και δύο εκ πνεύματος συγγενείς αυτού και φίλοι, ο Πατράλας και ο Νικόλαος Κούρτης, αφού πρώτον αδελφικώς συνεδείπνησαν μετά του Αργύρη, δολίως τον εφόνευσαν, πυροβολήσαντες κατ’ αυτού εν των νώτων, εν ω προεπορεύετο αμερίμνως, κατά την 22 Αυγούστου τους έτους 1827.Οι δολοφόνοι, γενόμενοι μισητοί, κατέλυσαν τον βίον εν κατάραις και εν αναθέμασι. Πιστεύεται δε ότι η πέτρα, εφ’ ης έπεσε και ην έβαψε διά του αίματος του ο Αργύρης, παρασυρθείσα βαθμηδόν υπό των υδάτων, υπάρχει σήμερον μακράν του τόπου, ένθα απ’ αρχής έκειτο, και ότι είναι αυτή εκείνη, ην προ χρόνων χωρικός τις μοι υπέδειξεν εντός της κοίτης του χειμάρρου και ήτις διεκρίνετο διά της επωνυμίας το κοντρί του Αργύρη, πλησίον του μέρους, όπου εις τον αναβαίνοντα εκ της πεδιάδος παρίσταται αριστερόθεν υψηλός απότομος βράχος, παρά τους πρόποδας του οποίου μεγαλοπρεπής πλάτανος επισκιάζει μικροσκοπικόν και πενιχρόν νερόμυλον.”

Απόσπασμα από το ποίημα “Το Ξεριζωμένο Δέντρο”:
“Κατέβαινε ολοφούσκωτο προχθές το Δημοσάρι,
μουγκρίζοντας στο διάβα του, σα να ζητούσε αμάχη.
Δεν το βαστούσαν ριζιμιά, δεν το κρατούσαν φράχτες,
στο πέρασμά του εγέρνανε σα να το προσκυνούσαν 
οι σχίνοι, τ’ αγριοπρίναρα. Το κύμα στο θυμό του
εροβολούσε πάντα εμπρός, θεότυφλο, οργισμένο,
και πέφτει κατακέφαλα μ’ όλη την ανδρειά του
για να ρουφήξει ένα κοντρί που τὄφραζε το δρόμο.
Έστεκα εγώ κι εκοίταζα, κι απ’ τη βουβή την πέτρα
άκουσα τότε μια φωνή σα να ’βγαινε απ’ τον Άδη.
 “Πέρνα, ποτάμι, μέριασε, σύρε να σκιάζεις άλλους,
εμέ μ’ επάτησε βαρύ ποδάρι ανδρειωμένου,
μ’ εστοίχειωσε το αίμα του, κι είμαι θεμελιωμένο
για να φωνάζω ανάθεμα σ’ εκείνους που προδίνουν.
Είμαι τ’ Αργύρη το κοντρί, είμαι τ’ Αργύρη ο τάφος”.”

Δημοτικό τραγούδι: Το τραγούδι του Αργύρη

Τρία πουλάκια κάθονται στης Εγκλουβής τα μέρη. 
Το ’να τηράει τη Βαφκερή, τ’ άλλο το Καλαμίτσι, 
το τρίτο το καλύτερο μοιρολογάει και λέει: 
Δε σ’ τοὒπα εγώ, χρυσό πουλί, δε σ’ τοὒπα εγώ η Ελένη 
στην Εγκλουβή να μη διαβείς μάδε να μην περάσεις, 
με Κούρτη φίλος μην πιαστείς και μπέσα μην του δώσεις, 
γιατ’ είν’ ο Κούρτης άπιστος και θε να σε σκοτώσει; 
—Να ’θε το ξέρω αποβραδίς, να ’θε το καταλάβω, 
να κάμω την Πατράλαινα να κλαίει νύχτα μέρα

error: Alert: Content is protected !!