header image
standard-title Ορεινή Λευκάδα

Ορεινή Λευκάδα

Το κεντρικό τμήμα του νησιού της Λευκάδας σε κάνει να ξεχνάς για λίγο ότι είσαι σε νησί.

Οι εναλλαγές των τοπίων και εδώ συνεχίζονται, με άλλα χρώματα και άλλους όγκους. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η επίσκεψη στα ορεινά χωριά τους φθινοπωρινούς και ανοιξιάτικους μήνες, όταν η φύση ζωγραφίζει με χρώματα μοναδικά, που σε συνδυασμό με τα πετρόχτιστα σπίτια, τα πλακόστρωτα δρομάκια, τα σκόρπια εκκλησάκια, τα ερείπια από ανεμόμυλους, τους βόλτους και τους παλιούς οικισμούς, προσφέρουν το κατάλληλο σκηνικό για να μείνει το νησί στο μυαλό και την καρδιά του επισκέπτη και να θέλει σύντομα να το ξαναεπισκεφτεί.

Η Απόλπαινα αποτελεί και εδώ το πέρασμα για την γνωριμία με το ορεινό τμήμα της Λευκάδας. Απαραίτητη κρίνεται μια πρώτη στάση στο καθολικό της παλιάς Μονής της Οδηγήτριας, ένα από τα παλαιότερα θρησκευτικά μνημεία του νησιού, καθώς λέγεται ότι η ίδρυσή του πάει πίσω στον 11ο αιώνα, ενώ είναι στενά συνδεδεμένο με το όνομα της Ελένης Παλαιολογίνας που τον 15ο αιώνα το ανακαίνισε, έζησε και πέθανε ως μοναχή εκεί.

Η ανάβαση προς τα κεντρικά χωριά θα αναγκάσει σίγουρα τον επισκέπτη να σταματήσει αρκετές φορές για να απαθανατίσει την θέα του κάμπου της Λευκάδας. Στη θέση Μπόζα, δεξιά του δρόμου, υπάρχει μνημείο αφιερωμένο στην εξέγερση των χωρικών της Λευκάδας, το 1819, ενάντια στους Άγγλους κατακτητές, με αφορμή την αβάσταχτη φορολογία που τους επιβλήθηκε για την διάνοιξη της διώρυγας μεταξύ του νησιού και της Ακαρνανικής ακτής.

Μνημείο αφιερωμένο στην εξέγερση των χωρικών της Λευκάδας, ενάντια στου Άγγλους

Μνημείο αφιερωμένο στην εξέγερση των χωρικών της Λευκάδας ενάντια στους Άγγλους

Από εκεί περίπου ξεκινάει και η διαδρομή που μπορεί κανείς να απολαύσει μέσα στο φαράγγι της Μέλισσας, μια ονειρική τοποθεσία, με πηγές, γεφυράκια, ερειπωμένους μικροοικισμούς και νερόμυλους, ιδιαίτερη πανίδα και χλωρίδα που θα λατρέψει κάθε φυσιολάτρης.

Γεφύρι στο φαράγγι της Μέλισσας

Γεφύρι στο φαράγγι της Μέλισσας

Τα χωριά των Σφακιωτών σε υποδέχονται στην συνέχεια. Λένε ότι οι κάτοικοί τους προέρχονται από την Κρήτη, αν και υπάρχουν κι άλλες θεωρίες για την καταγωγή τους. Ασπρογερακάτα, Κάβαλος Λαζαράτα, Σπανοχώρι, Πινακοχώρι. Πέντε μοναδικά χωριά, που η πέτρα αγκαλιά με το πράσινο κυριαρχούν. Διαδοχικοί λοφίσκοι, ελαιώνες, αμπέλια, περιβόλια και τα χρώματα που η κάθε εποχή προσφέρει απλόχερα από τη μια, εκπληκτική θέα στα βορειονατολικά και στα δυτικά του νησιού από την άλλη. Χωριά που κρατάνε τον παραδοσιακό αρχιτεκτονικό τους χαρακτήρα, εκκλησίες με μοναδικά καμπαναριά, μύλοι ανέμου και νερού που μαρτυρούν την ενασχόληση με τη γη, πηγάδια, πηγές και μικροί ή μεγαλύτεροι χείμαρροι, πολυάριθμα μονοπάτια και διαδρομές χαρακτηρίζουν την γη του Φωτεινού, του ήρωα του ομώνυμου ποιήματος του Βαλαωρίτη που με καμάρι απαντά στον Ενετό κατακτητή Γρατιάνο Τζώρτζη: “Εδώθε… Σφακισάνος.”

Άποψη των χωριών των Σφακιωτών

Άποψη των χωριών των Σφακιωτών

Τι αξίζει να δεις σε αυτά τα χωριά; Δύσκολο να επιλέξεις, να προτείνεις! Από που να ξεκινήσεις …

Από το Σπανοχώρι θα πιάσεις τα ανηφορικά μονοπάτια για να καταλήξεις στα εκκλησάκια του Αγίου Ηλία (που η κτίση του χάνεται στα χρόνια της Τουρκοκρατίας στο νησί) και του Άγιου Στέφανου, που είναι χτισμένο μέσα σε σπηλιά, για να αγκαλιάσεις με το βλέμμα σου τις ακτές της Ηπείρου, τον κάμπο της Λευκάδας και τις ανατολικές ακτές αντίστοιχα.

Ο ναός του Προφήτη Ηλία με τα ιστορικά πηγάδια του

Ο ναός του Προφήτη Ηλία με τα ιστορικά πηγάδια του

Όλες οι εκκλησίες των χωριών αποτελούν στολίδι με τον διάκοσμο τους εξωτερικά και εσωτερικά και όλες αξίζουν μια επίσκεψη. Επίσης, να αναφέρουμε ιδιαίτερα και το καθολικό της παλιάς Μονής της Γεννήσεως της Θεοτόκου Επισκοπής, την άλλοτε έδρα (14ος αι – 1689) του εκάστοτε Αρχιεπισκόπου του νησιού.

Στον Κάβαλο το Κοντομίχειο Λαογραφικό Μουσείο Σφακιωτών μέσα από τα εκθέματα του δίνει στον επισκέπτη μια ολοκληρωμένη εικόνα της καθημερινότητας και της παράδοσης της Λευκάδας, ενώ οι εκκλησίες της Αγίας Αικατερίνης και του Αγίου Νικολάου εντυπωσιάζουν. Λίγο πιο έξω ο ανεμόμυλος του Κοσπέτου, δίπλα στο εκκλησάκι του Παντοκράτορα, με αρχαία τμήματα να αποτελούν κομμάτια των θυρών του, τα πηγάδια παρακάτω και η θέα προς τα βόρεια του νησιού αξίζουν σίγουρα την προσοχή του επισκέπτη.

Ο Ιερός Ναός του Αγίου Νικολάου στον Κάβαλο

Ο Ιερός Ναός του Αγίου Νικολάου στον Κάβαλο

Κι ύστερα τα πηγάδια (τουρκικής τεχνοτροπίας) του Φρυά στα Ασπρογερακάτα, που δίνουν νερό για κάθε χρήση από τον 18ο αιώνα, κάτω από τα πλατάνια που μετράνε αιώνες ζωής (λένε φυτεύτηκαν το 1845), ενώ κοντά τους βρίσκεται η εκκλησία της Ανάληψης με το όμορφο καμπαναριό και τα καφενεία που θα απολαύσεις σουμάδα, υποβρύχιο ή καφέ.

Στην συνέχεια η διαδρομή σε οδηγεί στους Πηγαδισάνους, χωριό που έχει στα “πόδια” του τον κάμπο της Καρυάς, χτισμένο σχεδόν σαν σε γκρεμό. Εκεί, κάθε καλοκαίρι στη “Γιορτή του κρασιού” πλήθος κόσμου γεύεται τον οίνο του νησιού. Η θέα από το εξωκλήσι της Παναγίας, λίγο πιο ψηλά από το χωριό, ξεδιπλώνει την ομορφιά του νησιού ενώ πιο χαμηλά στη θέση Μάρκους το παλιό ομώνυμο γεφύρι, ο νερόμυλος και η πηγή, ξυπνάνε μνήμες παραμυθιών.

Αξίζει να αναφερθεί ότι από αυτό το χωριό κατάγεται ο ήρωας της Εθνικής Αντίστασης Απόστολος Σάντας και η διεθνούς φήμης σοπράνο Αγνή Μπάλτσα.

Η Καρυά όπως φαίνεται από τους Πηγαδησάνους

Η Καρυά όπως φαίνεται από τους Πηγαδισάνους

Στο κέντρο ακριβώς του νησιού βρίσκεται το χωριό της Καρυάς. Μεγάλο χωριό, αμφιθεατρικά χτισμένο σε μια καταπράσινη πλαγιά. Η κεντρική του πλατεία πλατανοσκέπαστη, με πολλά ταβερνάκια και καφέ, αποτελεί την καρδιά του χωριού όλες τις εποχές του χρόνου. Από το κεντρικό αυτό σημείο ξεκινάνε πλακόστρωτα δρομάκια που απλώνουν σε όλες τις γειτονιές του χωριού με τις ιδιαίτερες ονομασίες τους και τα διάσπαρτα εκκλησάκια, τους ανεμόμυλους και νερόμυλους. Οι εκκλησίες του χωριού πολλές, με κεντρική τον Άγιο Σπυρίδωνα και το επιβλητικό καμπαναριό του. Αλλά και διάσπαρτα εξωκλήσια γύρω της όπως η Παναγιά στη Δαφνοπλαγιά, ο Άγιος Κωνσταντίνος κ.α.

Ψηλά πάνω από το χωριό βρίσκεται το εγκαταλελειμμένο χωριό Ρεκατσινάτα το οποίο σε ταξιδεύει πίσω σε άλλες εποχές. Ερείπια και άγρια βλάστηση αρμονικά αγκαλιασμένα και ξωκλήσια (Άγιος Ανδρέας, Άγιος Αντώνιος) που σου επιβάλλουν την ιερότητα και μόνο με την ύπαρξή τους και η θέα του κάμπου της Καρυάς τα κύρια χαρακτηριστικά του.

Το εύφορο λιβάδι της Καρυάς

Το εύφορο λιβάδι της Καρυάς

Σημείο αναφοράς ωστόσο αποτελεί το καθολικό του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου στο Λιβάδι της Καρυάς που ιδρύθηκε το 1605. Στο ναό υπάρχουν τοιχογραφίες και ο γύρω χώρος του μαρτυρεί ένα πλούσιο μοναστήρι που αποτέλεσε σπουδαίο πνευματικό κέντρο του νησιού.

Το εσωτερικό του καθολικού της Μονής του Αγίου Ιωάννη στο λιβάδι της Καρυάς

Το εσωτερικό του καθολικού της Μονής του Αγίου Ιωάννη στο λιβάδι της Καρυάς

Ο κάμπος της Καρυάς εύφορος και καταπράσινος προσφέρει το μοναδικό όσπριο λαθούρια ή λαθύρια, πεντανόστιμο και υγιεινό.

Τα Λαθύρια της Καρυάς

Τα Λαθύρια της Καρυάς

Η Καρυά φημίζεται για τα υπέροχα κεντήματα της, δημιουργήματα της μοναδικής “καρσάνικης” βελονιάς, την οποία σκέφτηκε και δημιούργησε μια εκπληκτική γυναίκα, η Μαρία η “Κουτσοχέρω” (Σταύρακα), που αν και ανάπηρη και στα δύο της χέρια απέδειξε ότι η δύναμη της ψυχής και η αγάπη γι’ αυτό που προσπαθείς να πετύχεις ξεπερνάει τα πάντα.

Στο χωριό υπάρχει το Λαογραφικό Μουσείο Λευκαδίτικου Κεντήματος “Μαρία Κουτσοχέρω” στο οποίο ξεδιπλώνεται όλη η ιστορία του κεντήματος αλλά και άλλα στοιχεία της παράδοσης του χωριού. Επίσης, αξιόλογο είναι το νεοϊδρυθέν (καλοκαίρι 2015) Μουσείο φωνογράφου, γραμμοφώνου και ραδιοφώνου

Αναπαράσταση του Λευκαδίτικου γάμου - Φωτογραφία: Θανάσης Κατωπόδης

Αναπαράσταση του Λευκαδίτικου γάμου – Φωτογραφία: Θανάσης Κατωπόδης

Στην Καρυά κάθε καλοκαίρι διοργανώνεται με μεγάλη επιτυχία, από τον πολύ δραστήριο τοπικό πολιτιστικό σύλλογο ΑΠΟΛΛΩΝ, αναπαράσταση του Λευκαδίτικου γάμου και Βραδιά Ριγανάδας που καταλήγουν σε λαϊκοδημοτικό γλέντι, αλλά και άλλες πολιτιστικές εκδηλώσεις για τις οποίες μπορείτε να ενημερώνεστε από [εδώ].

Ο “Απόλλωνας” επίσης διατηρεί λαογραφικό μουσείο που στεγάζεται στο πρώην Δημοτικό Σχολείο του χωριού με μεγάλη συλλογή παραδοσιακών στολών και άλλα αντικείμενα που αφορούν στην ιστορία του χωριού και του συλλόγου.

εγκλουβη_new

Η Εγκλουβή από ψηλά και στο βάθος ο Σκορπιός του Ωνάση και το Μεγανήσι

Το πιο ορεινό χωριό της Λευκάδας είναι η Εγκλουβή, ένα παραδοσιακό χωριό, από τα παλαιότερα του νησιού και τα πιο δυναμικά, καθώς οι κάτοικοι του πρωτοστάτησαν στους αγώνες του 20ου αιώνα και εκεί ιδρύθηκε μια από τις τρεις σημαντικότερες Αγροτικές Ενώσεις της Ελλάδας το 1930. H κεντρική πλατεία με τα πλατάνια και τα παραδοσιακά καφενεία περιμένει τον επισκέπτη να ξεκουραστεί με ελληνικό καφέ και χειροποίητο γλυκό του κουταλιού.

Ανατολικά του χωριού βρίσκεται το μεγάλο οροπέδιο του Αγίου Δονάτου, με το ομώνυμο εκκλησάκι να κυριαρχεί στο χώρο, ενώ γύρω του βρίσκονται οι Βόλτοι(*). Στα χωράφια του καλλιεργείται η περίφημη φακή Εγκλουβής που η γεύση της είναι ανεπανάληπτη και έχει φανατικούς “φίλους” σε όλη την Ελλάδα. Μπορείτε να την γευτείτε και στο φυσικό της περιβάλλον στην Γιορτή της φακής κάθε καλοκαίρι στις 6 Αυγούστου, παραμονή της γιορτής του Αγίου και ανήμερα του Σωτήρος, στον περιβάλλοντα χώρο του Αγίου Δονάτου με τα πολλά πηγάδια. Η παράδοση της γιορτής ξεκίνησε από το εκκλησάκι που βρίσκεται σε μικρό ύψωμα πάνω από τον Άγιο Δονάτο και είναι αφιερωμένο στην Μεταμόρφωση του Σωτήρος και συνηθίζονταν να προσφέρεται φακή την ημέρα της γιορτής. Η εκδήλωση έχει μεγάλη επιτυχία κάθε χρόνο και ένα μεγάλο πλήθος κόσμου συγκεντρώνεται για να γευτεί τον καρπό του οροπεδίου και να διασκεδάσει στο παραδοσιακό γλέντι που ακολουθεί.

Τα φακοχώραφα στο οροπέδιο της Εγκλουβής

Τα φακοχώραφα στο οροπέδιο της Εγκλουβής

Λίγο πιο βόρεια υπάρχει σκαρφαλωμένο στην κορυφή του ομώνυμου βουνού το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία, μια κάτασπρη φωλιά με άπλετη θέα σε κάθε σημείο του ορίζοντα.

Από το οροπέδιο μας δίνεται η επιλογή να επιστρέψουμε στην Καρυά ή να βγούμε στην Εξάνθεια από το δρόμο που περνά από τις παλιές Αμερικάνικες βάσεις και τα ραντάρ, να πάρουμε τον δρόμο για Χορτάτα ή τον δρόμο για το χωριό Άγιος Ηλίας προς τα νότια.

Ανατολικά της Εγκλουβής υπάρχει το ερειπωμένο μοναστήρι του Αγίου Νικολάου στη θέση Θερμάτα.

Η διαδρομή θα μας πάει ανατολικά να συναντήσουμε την Βαυκερή, ένα πολύ όμορφο χωριό χτισμένο σε λαγκαδιά, με παλιά πετρόκτιστα σπίτια αλλά και πολλά νεόκτιστα καθώς με την ησυχία και την δροσιά που προσφέρει αποτελεί αγαπημένη επιλογή διαμονής. Παλιότερα είχε μεγάλη παραγωγή κρασιού και σε κεντρικά σημεία του συναντάμε εξαρτήματα από παλιά πατητήρια. Στα ΝΑ του χωριού υπάρχει το μοναστήρι του 16ου αι του Ασώματου Μιχαήλ, μέσα σε μια ειδυλλιακή τοποθεσία.

Το καθολικό της Ι.Μ. Ασωμάτων στην Βαυκερή

Το καθολικό της Ι.Μ. Ασωμάτων στην Βαυκερή

Από την Βαυκερή ο δρόμος ανατολικά οδηγεί στο Νυδρί. Η διαδρομή μας όμως μας οδηγεί λίγα χιλιόμετρα πίσω, στον δρόμο προς Καρυά, για να επισκεφτούμε τα Πλατύστομα. Είναι ένα όμορφο και ήσυχο χωριό, με παλιά και καινούργια σπίτια και πλακόστρωτα δρομάκια, άπλετο χώρο για να παίζουν παιδιά και με μια εκπληκτική θέα προς τα Πριγκιπονήσια. Επίσης, το χωριό “αγναντεύει” το όρος της Ελάτης και το βουνό των Σκάρων, το ομηρικό όρος Νήιον, της Οδύσσειας, σύμφωνα με την θεωρία του W. Doerpfeld περί Ομηρικής Ιθάκης. Επίνειο των Πλατυστόμων αποτέλεσε το Περιγιάλι.

Το χωριό Πλατύστομα στο κατάφυτο βουνό των Σκάρων

Το χωριό Πλατύστομα με την υπέροχη θέα στα Πριγκιπονήσια.

Στο χωριό μπορεί ο επισκέπτης να απολαύσει τον καφέ του σε ένα όμορφο παραδοσιακό καφενείο που μοιάζει περισσότερο με λαογραφικό μουσείο και να επισκεφτεί τις εκκλησίες της Αγίας Παρασκευής και του Αγίου Νικολάου. Δυτικά του χωριού, στο δρόμο για το Περιγιάλι, υπάρχει το καθολικό της Ιεράς Μονής Κόκκινης Εκκλησιάς, αφιερωμένο στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Ιδρύθηκε το 1478 και αποτέλεσε ένα σημαντικό θρησκευτικό κέντρο του νησιού καθώς ήταν από τα μεγαλύτερα και πλουσιότερα μοναστήρια του νησιού. Εκεί, ο δραστήριος πολιτιστικός σύλλογος του χωριού, διοργανώνει κάθε πρωτομαγιά μια μεγάλη γιορτή με την συμμετοχή των νεανικών χορευτικών τμημάτων όμορων πολιτιστικών συλλόγων. Στην περιοχή οργιάζει η βλάστηση, υπάρχουν πολλά νερά και από εκεί ξεκινά να δημιουργείται ο ποταμός “Δημοσάρης” με ορμητικούς χειμάρρους και καταρράκτες.

Από τα Πλατύστομα ακολουθούμε την διαδρομή προς Αλέξανδρο και Κολυβάτα. Πρόκειται για δυο πολύ παλιούς οικισμούς, που διατηρούν αναλλοίωτο το παραδοσιακό τους χρώμα. Υπέροχα διατηρητέα και αναπαλαιωμένα σπίτια, όμορφα πλακόστρωτα δρομάκια, μια πλατεία που φημίζεται για ιδιαίτερες εκδηλώσεις με την φροντίδα του τοπικού πολιτιστικού συλλόγου (Σύλλογος φίλων Αλεξάνδρου “Φηγός”), ανεμόμυλοι και παλιές, ιστορικές εκκλησίες (Άγιος Σπυρίδωνας, Άγιος Δημήτριος και Κοίμηση της Θεοτόκου στον Αλέξανδρο, Άγιος Νικόλαος στα Κολυβάτα), συμπληρώνουν το όμορφο σκηνικό. Οι δυο οικισμοί είναι χτισμένοι στις δυτικές παρυφές των Σκάρων.

Στους Σκάρους υπάρχει το μοναδικό δάσος από δρυς (βελανιδιές) στα Ιόνια νησιά. Αποτελεί περιοχή ιδιαίτερου φυσικού κάλους. Λέγεται και Άθως της Λευκάδας, καθώς στο βουνό υπάρχουν δεκάδες εκκλησίες, μαζί με αυτές των οικισμών παραπάνω. Τα περισσότερα εκκλησάκια είναι πλέον ερειπωμένα. Στους Σκάρους βρίσκονται και δυο από τα σπουδαιότερα θρησκευτικά μνημεία του νησιού, η Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου πάνω από τα Κολυβάτα με το Καθολικό και τα ερειπωμένα κελιά και το ασκητήριο των Αγίων Πατέρων, εκεί που λένε ότι ξεκίνησε ο μοναχισμός στο νησί, από τρεις Αγίους Πατέρες που ήρθαν στο νησί με τον Επίσκοπο Λευκάδας Αγάθαρχο μετά την Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας το 325 μ.Χ. Το ασκητήριο είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό, ανάμεσα σε μεγαλειώδεις βράχους που σχηματίζουν σπήλαιο.

Στους Σκάρους διοργανώνεται κάθε Οκτώβρη και το Lefkas Trail Running (Αγώνες ορεινού ανώμαλου δρόμου).

Η επιστροφή σας στη πόλη μπορεί να γίνει με τους εξής τρόπους:
ή μέσω Πλατυστόμων να κατεβείτε ανατολικά προς το Περιγιάλι θαυμάζοντας τη θέα προς τα Πριγκηπονήσια
ή μέσω Αλεξάνδρου και Σκάρων να κατεβείτε προς την Νικιάνα,
ή μέσω Βαυκερής να κατεβείτε προς Νυδρί θαυμάζοντας από ψηλά την πανέμορφη θέα του νησιωτικού συμπλέγματος.
ή μέσω των χωριών των Σφακιωτών, όπως και ήρθατε.

βόλτος_new


(*)Βόλτοι

Πρόκειται για ένα σπάνιο σύνολο πέτρινων θολωτών κατασκευών που βρίσκονται συγκεντρωμένα στα ανατολικά του οροπεδίου, κυρίως στην ευρύτερη περιοχή γύρω από το εκκλησάκι του Αγίου Δονάτου. Υπάρχουν πάνω από 150 βόλτοι στο οροπέδιο. Πήραν την ονομασία τους από τον τρόπο κατασκευής τους, ως βόλτα, καμάρες δηλαδή.

Οι τοίχοι τους είναι από 60 εκ, μέχρι 1 μέτρο και το ύψος τους μεταξύ 2 – 2 1/2 μέτρα. Πάνω από το θολωτό τοποθετούσαν μικρότερες πέτρες και χώμα αλλά και κεραμίδια μεγαλύτερου μεγέθους από το κανονικό, που τα στερέωναν με λάντζα (άμμο και ασβέστη) για να μην τα πάρει ο αέρας, ενώ σήμερα τα κεραμίδια δεν υπάρχουν πια. Η κατασκευή τους γινόταν διπλολίθι (με εξωτερικό και εσωτερικό τοίχο) με τον εξωτερικό από λάντζα και τον εσωτερικό από ξερολιθιά.

Υπήρχαν τρεις τύποι βόλτων:

Τα απλά (μονοθάλαμα): είχαν μια πόρτα ορθογώνια και ύψος μέσου αναστήματος ανθρώπου, με πέτρινους παραστάτες εισόδου και με μονοκόμματο λίθινο ανώφλι. Η είσοδος έκλεινε με ξύλινη πόρτα με κλειδωνιά, σύρτες και οριζόντια καδινάτσα (αμπάρα). Εσωτερικά υπήρχαν στους τοίχους μιρκοεσοχές που έπαιζαν το ρόλο αποθηκευτικών χώρων. Τα απλά βόλτα ανήκαν σε πιο φτωχές οικογένειες και ήταν και τα λιγότερα, ενώ γενικά φιλοξενούσαν ένα μικρό νοικοκυριό μιας και οι οικογένειες ουσιαστικά ξεκαλοκαίριαζαν εκεί, αν και κοιμόνταν έξω σε χορτάρινες κρεβάτες (μπαράκες), καλυμμένες ολόγυρα με φτερά.

Τα διπλά ή δίδυμα: είχαν δυο θαλάμους συνεχόμενους που όμως δεν επικοινωνούσαν μεταξύ τους εσωτερικά αλλά είχαν ο καθένας τη δική τους είσοδο και διαφορετική λειτουργία ο ένας για τα βόδια (μέχρι πέντε βόδια) με παχνιά κι ο άλλος για την τροφή, ενώ υπήρχε και ένας μικρός προθάλαμος στις δυο εισόδους με δική του είσοδο και πάντα ανοιχτή όπου προφυλάγονταν ο καλλιεργητής από τις καιρικές συνθήκες.

Τα τρίδυμα (τριπλά ή τρισχιδή): Είχαν τρεις θαλάμους, Η χρήση των δυο ήταν αυτή που ήδη αναφέραμε. Ο τρίτος ήταν για τις ανάγκες των γεωργών, ενώ υπήρχαν και εδώ προθάλαμοι. Αυτά ανήκαν στους πιο πλούσιους.

Οι κατασκευές ήταν πολύ γερές και κάποια βρίσκονται ακόμα και σήμερα σε πολύ καλή κατάσταση κι ας μετρούν 150 χρόνια ζωής. Οι βόλτοι ήταν κυρίως κοντά στα αλώνια. Η κατασκευή των βόλτων δεν γνωρίζουμε πότε πρωτοξεκίνησε. Υπήρχαν όμως σίγουρα τέτοιες κατασκευές ήδη από τα πρώτα χρόνια της Ενετοκρατίας.

error: Alert: Content is protected !!