header image
standard-title Σημαντικοί Λευκαδίτες

Σημαντικοί Λευκαδίτες

colage lefkadion

Λευκάδα, νησί των ποιητών. Ένα τόσο δα μικρό νησί κι έχει να επιδείξει ονόματα λαμπρά, ποιητών που οι στίχοι τους ταξιδεύουν με την ιστορία του νησιού και της πατρίδας μας. Ποιητές που αξίζουν το επίθετο «εθνικοί», ποιητές που έπλασαν ιδέες μεγάλες για να βρουν και να πατήσουν επάνω τους οι νεότεροι άξιοι συνεχιστές τους.

Ονόματα βαριά και πολύτιμα: Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, Άγγελος Σικελιανός, Λευκάδιος Χερν, Δημήτριος Γολέμης, Αναστάσιος Σκιαδαρέσης, Δημήτριος Σταμπόγλης, Κλεαρέτη Δίπλα Μαλάμου, Κώστας Βαλαμόντε, Νάνος Βαλαωρίτης, Κωνσταντίνος Μαμαλούκας, Νόνη Σταματέλου, Δημήτριος Σολδάτος, και άλλοι ακόμα πολλοί.

Λευκάδα, νησί των ποιητών και του πολιτισμού.

Ένα μικρό νησί με μεγάλο όμως κεφάλαιο σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής (πολιτική, δημοσιογραφία), της τέχνης, του πολιτισμού και της επιστήμης, που έχει να επιδείξει μια σειρά από καταξιωμένους ανθρώπους από τα βάθη των χρόνων μέχρι σήμερα.

Ενδεικτικά και μόνο, παρακάτω αναφέρονται κάποιοι από αυτούς:

Άγγελος Σικελιανός (1884-1951)

SikelianosΟ Σικελιανός γεννήθηκε στη Λευκάδα, όπου και πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Ήταν το τελευταίο από τα επτά παιδιά του καθηγητή γαλλικών Ιωάννη Σικελιανού και της Χαρίκλειας Στεφανίτση. Οι ρίζες της οικογένειάς του εντοπίζονταν στην Κεφαλονιά και τη Βενετία. Αποφοίτησε από το τετρατάξιο γυμνάσιο το 1900 και τον επόμενο χρόνο εγγράφηκε στη Νομική Σχολή της Αθήνας, χωρίς ωστόσο να ολοκληρώσει ποτέ τις νομικές του σπουδές. Τα ενδιαφέροντά του ήταν καθαρά λογοτεχνικά και από νωρίς μελέτησε Όμηρο, Πίνδαρο, Ορφικούς και Πυθαγόρειους, λυρικούς ποιητές, προσωκρατικούς φιλοσόφους, Πλάτωνα, Αισχύλο αλλά και την Αγία Γραφή και ξένους λογοτέχνες όπως τον Ντ’ Αννούντσιο. Τα επόμενα χρόνια πραγματοποίησε αρκετά ταξίδια και στράφηκε στην ποίηση και το θέατρο. Το 1902, δημοσίευσε τα πρώτα του ποιήματα στα λογοτεχνικά περιοδικά Διόνυσος και Παναθήναια.

Σημαντικό σταθμό στη ζωή του Σικελιανού η γνωριμία του το 1905 με την Αμερικανίδα Εύα Πάλμερ – η οποία σπούδαζε στο Παρίσι ελληνική αρχαιολογία και χορογραφία – την οποία παντρεύτηκε το 1907 στο Μπαρ Χάρμπορ του Μέιν των ΗΠΑ. Το ζεύγος εγκαταστάθηκε το επόμενο έτος στην Αθήνα. Εκείνη την περίοδο ο Σικελιανός ήρθε σε επαφή με αρκετούς πνευματικούς ανθρώπους και τελικά το 1909 δημοσίευσε την πρώτη του ποιητική συλλογή Αλαφροΐσκιωτος, η οποία προκάλεσε ιδιαίτερη αίσθηση στους φιλολογικούς κύκλους, αναγνωριζόμενη ως έργο-σταθμός στην ιστορία των νεοελληνικών γραμμάτων. Ταυτόχρονα, το ίδιο έτος γεννήθηκε και ο γιος του Γλαύκος. Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, ο Σικελιανός θα επιστρατευτεί και θα συμμετάσχει ως απλός στρατιώτης στο μέτωπο της Ηπείρου.

Ακολούθησε μια περίοδος έντονης αναζήτησης, που καταλήγει στην έκδοση των τεσσάρων τόμων της ποιητικής συλλογής Πρόλογος στη Ζωή, Η Συνείδηση της Γης μου (1915), Η Συνείδηση της Φυλής μου (1915), Η Συνείδηση της Γυναίκας (1916) και Η Συνείδηση της Πίστης (1917). Ο Πρόλογος στη Ζωή ολοκληρώθηκε αργότερα με τη Συνείδηση της Προσωπικής Δημιουργίας. Ακολουθούν ακόμα τα χαρακτηριστικά ποιήματα Το Πάσχα των Ελλήνων και Μήτηρ Θεού, της περιόδου 1917  1920, καθώς και διάφορες συνεργασίες του με λογοτεχνικά περιοδικά της εποχής.

Η αρχαιοελληνική πνευματική ατμόσφαιρα απασχόλησε βαθιά τον Σικελιανό και συνέλαβε την ιδέα να δημιουργηθεί στους Δελφούς ένας παγκόσμιος πνευματικός πυρήνας ικανός να συνθέσει τις αντιθέσεις των λαών («Δελφική Ιδέα»). Για τον σκοπό αυτό ο Σικελιανός, με τη συμπαράσταση και την οικονομική αρωγή της γυναίκας του, δίνει πλήθος διαλέξεων και δημοσιεύει μελέτες και άρθρα. Παράλληλα, οργανώνει τις «Δελφικές Εορτές» στους Δελφούς με τις παραστάσεις του Προμηθέα Δεσμώτη (1927) και των Ικέτιδων (1930) του Αισχύλου να ανεβαίνουν στο αρχαίο θέατρο. Η «Δελφική Ιδέα» εκτός από τις αρχαίες παραστάσεις περιελάμβανε και τη «Δελφική Ένωση», μία παγκόσμια ένωση για τη συναδέλφωση των λαών και το «Δελφικό Πανεπιστήμιο», στόχος του οποίου θα ήταν να συνθέσει σε έναν ενιαίο μύθο τις παραδόσεις όλων των λαών. Για τις πρωτοβουλίες αυτές, το 1929, η Ακαδημία Αθηνών του απένειμε αργυρό μετάλλιο για τη γενναία προσπάθεια αναβίωσης των δελφικών αγώνων. Από το φιλόδοξο αυτό σχέδιο το μόνο που πραγματοποιήθηκε τελικά ήταν οι Δελφικές Εορτές, αλλά και αυτές οδήγησαν σε οικονομική καταστροφή και χωρισμό του ζεύγους, αφού η Εύα Πάλμερ εγκαταστάθηκε από τότε στην Αμερική και επέστρεψε μόνο μετά τον θάνατο του ποιητή. Το 1939 του απονεμήθηκε το Κρατικό Λογοτεχνικό Βραβείο του 1938 για το σύνολο του ποιητικού του έργου. Το 1940, παντρεύτηκε την Άννα Καραμάνη, με τη συγκατάθεση τόσο της Εύας Πάλμερ όσο και του πρώην συζύγου της Καραμάνη.

Κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 ο Άγγελος Σικελιανός μαζί με άλλους Έλληνες λογίους προσυπέγραψε την Έκκληση των Ελλήνων διανοουμένων προς τους διανοούμενους ολόκληρου του Κόσμου με την οποία αφενός μεν καυτηριάζονταν η ιταλική επίθεση εναντίον της Ελλάδας, αφετέρου δε διέγειρε την παγκόσμια κοινή γνώμη σε επανάσταση συνειδήσεων για κοινό νέο πνευματικό Μαραθώνα. Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, ο Σικελιανός διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην πνευματική αντίσταση του λαού, με κορυφαία εκδήλωση το ποίημα και το λόγο που εκφώνησε στην κηδεία του Παλαμά στις 28 Φεβρουαρίου του 1943.

Tο 1946 εξελέγη πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών.

Υπήρξε 5 φορές υποψήφιος για το Νομπέλ Λογοτεχνίας:

Ο Άγγελος Σικελιανός υπέφερε από χρόνια ημιπληγία. Πέθανε στην Αθήνα στις 19 Ιουνίου 1951 έπειτα από πολυήμερη νοσηλεία εξαιτίας λήψης φαρμάκου που του προκάλεσε σημαντικές διαταραχές και τάφηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.

Αγνή Μπάλτσα (1944)

agnes-baltsaΗ Αγνή Μπάλτσα γεννημένη στις 19 Νοεμβρίου του 1944 στη Λευκάδα είναι διάσημη Ελληνίδα μέτζο-σοπράνο.

Ξεκίνησε να παίζει πιάνο σε ηλικία έξι ετών και το 1958 μετακόμισε στην Αθήνα για να επικεντρωθεί στο τραγούδι. Αποφοίτησε από το Εθνικό Ωδείο το 1965 και ταξίδεψε στο Μόναχο προκειμένου να συνεχίσει τις σπουδές της με υποτροφία «Μαρία Κάλλας».

Η Μπάλτσα έκανε την πρώτη της εμφάνιση το 1968 στην Όπερα της Φρανκφούρτης με το έργο Οι Γάμοι του Φίγκαρο (του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ) και ακολούθησε το έργο Der Rosenkavalier του Ρίχαρντ Στράους στην Όπερα της Βιέννης το 1970. Με την καθοδήγηση του Χέρμπερτ φον Κάραγιαν γρήγορα τράβηξε την προσοχή του κόσμου πάνω της και άρχισε να κάνει τακτικές εμφανίσεις στο αναγνωρισμένου κύρους φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ.

Η πιο γνωστή της ερμηνεία είναι στην Κάρμεν του Ζωρζ Μπιζέ, την οποία έχει επαναλάβει πολλές φορές, τις περισσότερες με τη συνοδεία του Χοσέ Καρρέρας. Έχει ερμηνεύσει έργα των Μότσαρτ (Έτσι Κάνουν Όλες), Ροσίνι (Ο Κουρέας της Σεβίλλης, Μια Ιταλίδα στο Αλγέρι), Μασκάνι (Καβαλερία Ρουστικάνα), Βέρντι (Αϊντα, Η Δύναμη του Πεπρωμένου, Τροβατόρε, Ντον Κάρλος) και Μπελίνι (I Capuleti e i Montecchi).

Έχει επίσης παίξει στη Γερμανική ταινία Duett το 1992, υποδυόμενη μια τραγουδίστρια της όπερας.

Αλέξανδρος Παναγούλης (1939 – 1976)

59531-alekos_panagoulis_nov_68Ο Αλέξανδρος Παναγούλης γεννήθηκε στην Γλυφάδα. Δευτερότοκος γιος της Αθηνάς Κακαβούλη (1908-1991) και του Βασιλείου Παναγούλη, αξιωματικού του στρατού ξηράς. Αδερφός του Γεωργίου Παναγούλη, θύματος του καθεστώτος των Συνταγματαρχών, και του Ευσταθίου Παναγούλη, μετέπειτα πολιτικού άνδρα. Από την πλευρά του πατέρα του κατάγεται από την Δίβρη (Λαμπεία) Ηλείας και από την πλευρά της μητέρας του από το Σύβρο Λευκάδας. Εξαιτίας της κατοχής από τις δυνάμεις του Άξονα, ο Α. Παναγούλης πέρασε μέρος της παιδικής του ηλικίας στη Λευκάδα. Σπούδασε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο στην Σχολή Μηχανολόγων-Ηλεκτρολόγων.

Πνεύμα ελεύθερο και δημοκρατικό, ο Αλέξανδρος Παναγούλης εντάχθηκε από νεαρή ηλικία στις κεντρώες πολιτικές δυνάμεις του τόπου: στην Ένωση Κέντρου (Ε.Κ.) του Γεωργίου Παπανδρέου. Συγκεκριμένα ο Α. Παναγούλης εντάχθηκε στην οργάνωση της νεολαίας του κόμματος – Οργάνωση Νέων της Ένωσης Κέντρου (Ο.Ν.Ε.Κ.) που μετονομάζεται στη συνέχεια σε Ελληνική Δημοκρατική Νεολαία (Ε.ΔΗ.Ν.) – για να αναλάβει μετά την μεταπολίτευση την προεδρία της στις 3 Σεπτεμβρίου του 1974.

Ο Αλέξανδρος Παναγούλης συμμετείχε ενεργά στον αγώνα για την επαναφορά της δημοκρατίας και εναντίον του στρατιωτικού καθεστώτος του Γ. Παπαδόπουλου (1967-1973). Λιποτάκτησε από το στράτευμα και ίδρυσε την οργάνωση Εθνική Αντίσταση. Αυτοεξορίστηκε στην Κύπρο για να καταστρώσει σχέδιο δράσης. Εκεί έρχεται σε επαφή με τους πολιτικούς άνδρες του τόπου, όπως ο Πολύκαρπος Γιωρκάτζης, με σκοπό να τους ζητήσει να συνδράμουν στην αντίσταση. Επανέρχεται στην Ελλάδα και μαζί με στενούς του συνεργάτες σχεδιάζει την απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Παπαδόπουλου την 13η Αυγούστου 1968 κοντά στη Βάρκιζα. Αποτυγχάνει και συλλαμβάνεται. Όπως σημειώνει η Οριάνα Φαλάτσι στην συνέντευξη της με τον Αλέξανδρο Παναγούλη μετά την απελευθέρωση του, η πράξη του ήταν μια πολιτική πράξη εναντίον της δικτατορίας. Η Φαλάτσι αναφέρει τον Α. Παναγούλη ως εξής: Δεν επιδίωξα να σκοτώσω έναν άνθρωπο. Δεν είμαι ικανός να σκοτώσω έναν άνθρωπο. Επιδίωξα να σκοτώσω έναν τύραννο[1]

Μετά από μερόνυχτα συνεχούς βασανισμού, οδηγείται ημιθανής στο νοσοκομείο και κατόπιν δικάζεται από το Στρατοδικείο στις 3 Νοεμβρίου 1968[2] και καταδικάζεται δις εις θάνατον, μαζί με άλλα μέλη της Εθνικής Αντίστασης, στις 17 Νοεμβρίου 1968[1]. Μεταφέρεται στην Αίγινα για την εκτέλεση η οποία όμως ματαιώθηκε χάρη στις πιέσεις της διεθνούς κοινότητας και αφού προσπάθησαν να πείσουν τον Παναγούλη να υπογράψει για να του δοθεί χάρη. Στις 25 Νοεμβρίου 1968 ο Παναγούλης μεταφέρθηκε από την Αίγινα στιςΣτρατιωτικές Φυλακές του Μπογιατίου (Σ.Φ.Μ.), όπου και του επιβλήθηκε η «ποινή του εντοιχισμού» όπως λέει ο ίδιος.[3] Από εκεί δραπετεύει στις 5 Ιουνίου 1969, συλλαμβάνεται όμως εκ νέου και οδηγείται προσωρινά στο στρατόπεδο στου Γουδή για να μεταφερθεί μετά από ένα μήνα και πάλι στις φυλακές Μπογιατίου. Εκεί τον περιμένει η απομόνωση σε κελί που το έφτιαξαν ειδικά για τον Παναγούλη και ήταν σαν αντίγραφο τάφου. Επιχειρεί να δραπετεύσει αρκετές φορές ανεπιτυχώς. Γράφει ποιήματα ως διέξοδο. Συνεχίζει να γράφει ακόμα και όταν του κατάσχουν κάθε γραφική ύλη χρησιμοποιώντας για μελάνι το αίμα του και για χαρτί τους τοίχους του κελιού-τάφου του.

Ο Α. Παναγούλης σύμφωνα με ορισμένους αρνείται την πρόταση απονομής χάριτος που του προσέφερε η χούντα. Τον Αύγουστο του 1973 – μετά από τεσσεράμισι σχεδόν χρόνια φυλάκισης – απελευθερώθηκε βάση της γενικής αμνηστίας που απένειμε το καθεστώς των συνταγματαρχών στους πολιτικούς κρατούμενους, κατόπιν της αποτυχημένης προσπάθειας του Γ. Παπαδόπουλου να φιλελευθεροποιήσει το καθεστώς του. Αυτοεξορίζεται εκ νέου, αυτή τη φορά στην Φλωρεντία της Ιταλίας, για να επαναδραστηριοποιηθεί στην αντίσταση, ουσιαστικά όμως συνεχίζει την αντίσταση στην Ελλάδα ερχόμενος κρυφά όπου και οργανώνει ομάδες αντίστασης.

Στην μεταπολίτευση ο Αλέξανδρος Παναγούλης εκλέγεται βουλευτής της Β΄ Αθηνών με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις (Ε.Κ.-Ν.Δ., σήμερα Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου) στις εκλογές της 17ης Νοεμβρίου 1974.

Επιδιώκει την απομόνωση των πολιτικών που συνεργάστηκαν με το δικτατορικό καθεστώς της Χούντας και εξαπολύει σωρεία καταγγελιών. Λίγο μετά την εκλογή του έρχεται σε ρήξη με την ηγεσία του κόμματος του γιατί είχε συγκεντρώσει στοιχεία για τη συνεργασία του Δημήτρη Τσάτσου με το χουντικό καθεστώς, με συνέπεια να αρνηθεί να συνυπάρξει με τον «προδότη» στο ίδιο κόμμα και παραιτείται. Παρέμεινε όμως στη Βουλή των Ελλήνων ως ανεξάρτητος βουλευτής. Επιμένει στις καταγγελίες του και έρχεται σε ανοιχτή αντιπαράθεση με τον Υπουργό Εθνικής Αμύνης, Ευάγγελο Αβέρωφ και τον Δημήτρη Τσάτσο. Δέχθηκε πολιτικές πιέσεις αλλά και απειλές για τη ζωή του για να αποσύρει τις καταγγελίες του, όπως διαρρήξεις στο πολιτικό του γραφείο, μηνύματα που του άφηναν άγνωστοι κλπ.

Σκοτώνεται την πρωτομαγιά του 1976[4] σε ηλικία 36 ετών κατόπιν τροχαίου ατυχήματος στην λεωφόρο Βουλιαγμένης (το αυτοκίνητό του πήγε και έπεσε σε υπόγειο κατάστημα επί της λεωφόρου κάθετα στην πορεία), λίγες μέρες πριν την αποκάλυψη των φακέλων σχετικά με τα όργανα ασφαλείας της Χούντας (Φάκελος ΕΣΑ). Η αποκάλυψη των φακέλων, που δεν έλαβε χώρα ποτέ, λέγεται ότι περιείχε αδιαμφισβήτητες αποδείξεις εις βάρος ορισμένων πολιτικών που συνεργάστηκαν με την χούντα. Κατά πολλούς, το τροχαίο ατύχημα είχε στηθεί για να θέσει τον Αλέξανδρο Παναγούλη εκτός μάχης και να εξαφανίσει τις αποδείξεις που είχε υπό την κατοχή του. Δεν έχει παρουσιαστεί ωστόσο μέχρι σήμερα κανένα τεκμήριο για όλες αυτές τις εικασίες.

Ο Αλέξανδρος Παναγούλης βασανίζεται καθημερινά, με τα πιο ευφάνταστα, σκληρά και αποκρουστικής σύλληψης βασανιστήρια καθ΄ όλη την διάρκεια της κράτησης του. Η αυτοκυριαρχία του, η αυτοπειθαρχία του, το πείσμα στο να υπερασπιστεί αυτό που πιστεύει και το χιούμορ που διέθετε λειτουργούν σαν ασπίδες χάρη στις οποίες κατορθώνει να επιβιώσει τον σωματικό και ψυχικό βιασμό. Κατά πολλούς, στις φυλακές του Μπογιατίου γράφει τα καλύτερα του ποιήματα στον τοίχο του κελιού του ή σε μικροσκοπικά παλιόχαρτα, με μελάνι συχνά το ίδιο του το αίμα. Πολλά από τα ποιήματα του δεν διασώθηκαν. Αρκετά όμως από αυτά είτε κατάφερε να τα βγάλει από την φυλακή με διάφορους τρόπους είτε να τα ξαναγράψει αργότερα χάρη στο ισχυρό μνημονικό του. Το 1972, ενώ ήταν ακόμη στη φυλακή, εκδίδεται στο Παλέρμο η πρώτη ποιητική του συλλογή στα Ιταλικά Altri seguiranno: poesie e documenti dal carcere di Boyati (Άλλοι θα ακολουθήσουν: ποίηση και ντοκουμέντα από τις Φυλακές του Μπογιατίου) με εισαγωγικό σημείωμα από τον Ιταλό πολιτικό Φερούτσιο Πάρη και τον Ιταλό σκηνοθέτη και καλλιτέχνηΠιέρ Πάολο Παζολίνι. Για το έργο του αυτό ο Α. Παναγούλης βραβεύτηκε με το Διεθνές Βραβείο Λογοτεχνίας Βιαρέτζιο (Premio Viareggio Internazionnale) τη χρονιά που ακολούθησε. Μετά την απελευθέρωση του ο Α. Παναγούλης εξέδωσε στο Μιλάνο την δεύτερή του ποιητική συλλογή στα Ιταλικά Vi scrivo da un carcere in Grecia (Μέσα από Φυλακή σας γράφω στην Ελλάδα) με εισαγωγικό σημείωμα από τον Πιέρ Πάολο Παζολίνι. Είχε προηγηθεί η έκδοση στα ελληνικά τετραδίων όπως η συλλογή με τίτλο Η Μπογιά.

Via

Απόστολος (Λάκης) Σάντας (1922 – 2011)

lakis santasΟ Λάκης (Απόστολος) Σάντας (22 Φεβρουαρίου 1922 – 30 Απριλίου 2011), γεννήθηκε στην Πάτρα, όπου τότε υπηρετούσε ο πατέρας του ως δημόσιος υπάλληλος. Οι γονείς του κατάγονταν από το χωριό Πηγαδισάνοι της Λευκάδας.Το 1934, η οικογένεια Σάντα εγκαθίσταται στην Αθήνα.

Τελειώνει το γυμνάσιο το 1940 και αμέσως μετά εισάγεται στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Θα αποφοιτήσει μετά την απελευθέρωση. Τη νύχτα της 30ής προς 31η Μαΐου 1941 θα κατεβάσει μαζί με το φίλο του Μανώλη Γλέζο τη χιτλερική σημαία από το βράχο της Ακρόπολης και θα την κρύψει στο πηγάδι που οι αρχαίοι τάιζαν τον Εριχθόνιο, όπου και βρίσκεται θαμμένη ακόμα. Το 1942 εντάσσεται στο ΕΑΜ και λίγο αργότερα στην ΕΠΟΝ. Το 1943 βγαίνει στο βουνό με τον ΕΛΑΣ. Πήρε μέρος σε αρκετές μάχες στηνΑιτωλοακαρνανία, τη Φθιώτιδα και την Αττικοβοιωτία και το 1944 τραυματίστηκε. Το 1946 εξορίζεται στην Ικαρία. Το 1947 φυλακίζεται στην Ψυττάλεια, απ’ όπου το 1948 στέλνεται στη Μακρόνησο. Θα διαφύγει στην Ιταλία και θα ζητήσει πολιτικό άσυλο στον Καναδά, όπου θα ζήσει μέχρι το 1962. Το 1963 επιστρέφει στην Ελλάδα όπου έζησε για το υπόλοιπο της ζωής του.

Ο ίδιος εξιστόρησε το εγχείρημα υποστολής της σημαίας και ορισμένα περιστατικά από τη δράση του στην Εθνική Αντίσταση στον Ηλία Πετρόπουλο. Via

Απόστολος Κακλαμάνης (1936)

Apostolos_Kaklamanis_in_2008Ο Απόστολος Κακλαμάνης (7 Σεπτεμβρίου 1936) είναι Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, βουλευτής Β΄ Αθηνών με το ΠΑΣΟΚ από το 1974 μέχρι το 2015. Ήταν υπουργός σε όλες τις κυβερνήσεις της περιόδου 1981-1989, ενώ από το 1993 ως το 2004 ήταν Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, ο μακροβιότερος στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας.

Γεννήθηκε στην Καρυά Λευκάδας τον Σεπτέμβριο του 1936 και αποφοίτησε από το Ζ΄ Εσπερινό Λύκειο. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και εργάστηκε ως δικηγόρος. Πήρε ενεργό μέρος στην πολιτική ζωή της χώρας. Ως φοιτητής είχε εκλεγεί πρόεδρος της ΔΕΣΠΑ και του συλλόγου των εργαζομένων φοιτητών. Το 1963, νεότατος, διορίστηκε γενικός γραμματέας του υπουργείου Κοινωνικών Υπηρεσιών (Πρόνοιας) στην Κυβέρνηση του Γεωργίου Παπανδρέου (1963-1965). Διώχθηκε επανειλημμένα στον πρώτο και δεύτερο «Ανένδοτο», αλλά αθωώθηκε από τα τακτικά δικαστήρια. Το 1967 διώχθηκε και φυλακίστηκε για αντιστασιακή δράση με τον Νόμο 509, ως μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του Δημοκρατικού Εθνικού Κινήματος Αντίστασης (ΔΕΚΑ), αλλά το 1968 αποφυλακίστηκε με την «αμνηστία» του Φεβρουαρίου και υπήρξε συνήγορος υπεράσπισης στις περισσότερες δίκες μέχρι την πτώση της δικτατορίας. Μεταξύ άλλων, υπερασπίστηκε τους Ξ. Πελοποννήσιο και Θ. Κόκκινο (κατηγορούμενους από έκτακτο στρατοδικείο για συμμετοχή στο ΠΑΚ). Συνέχισε, όμως, τη δράση του μέσα από τις γραμμές του ΠΑΚ, γι’ αυτό και η δικτατορία του αφαίρεσε το διαβατήριο, απαγορεύοντάς του την έξοδο από τη χώρα. Επίσης, ήταν ο πρώτος πρόεδρος της ΕΔΗΝ, της νεολαίας της Ένωσης Κέντρου.

Μετά τη μεταπολίτευση υπήρξε από τα ιδρυτικά στελέχη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και το 1974 εξελέγη βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στη Β΄ Αθηνών, καθώς και το 1977 πρώτος βουλευτής (σε ψήφους) όλης της χώρας.

Από τον Οκτώβριο του 1981 ως τον Ιούλιο του 1982 διετέλεσε υπουργός Εργασίας, και ήταν υπεύθυνος για το Νόμο 1264/82, που ήταν από τους πιο προοδευτικούς στην τότε Ευρώπη (συνδικαλιστικές ελευθερίες, άδεια 4 εβδομάδων και 40 ωρών, μέτρα για άτομα με αναπηρία, έγκυες γυναίκες και εργαζόμενους νέους κ.ά.).

Aπό τον Ιούλιο του 1982 ως τον Απρίλιο του 1986 ήταν υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων. Ίδρυσε τα ΤΕΙ, το Πανεπιστήμιο Αιγαίου και το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας.

Από τον Απρίλιο του 1986 ως τον Φεβρουάριο του 1987 διετέλεσε υπουργός Δικαιοσύνης. Ιστορική σημασίας ήταν η απόφασή του για διαχωρισμό των εμπόρων από τους χρήστες ναρκωτικών, που μέχρι τότε δεν υπήρχε.

Στη συνέχεια, διετέλεσε υπουργός Προεδρίας Κυβερνήσεως (1987-1988) και υπουργός Υγείας (1988-1989), όπου ήταν υπεύθυνος για την ολοκλήρωση των πανεπιστημιακών νοσοκομείων Πάτρας, Ιωαννίνων και Ηρακλείου Κρήτης.

Το 1990 είχε μια σύντομη θητεία στο υπουργείο Εργασίας, επί κυβέρνησης Ζολώτα, και πέρασε το Νόμο ελεύθερων συλλογικών διαπραγματεύσεων, καθώς επίσης και μέτρα για την απασχόληση των Ποντίων προσφύγων….

Το 1993 εξελέγη[5] πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, ύστερα από πρόταση του ΠΑ.ΣΟ.Κ., και παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι το 2004.

Είναι νυμφευμένος με την Αθηνά-Άννα Γκαβέρα και έχουν δύο παιδιά, ένα γιο και μια κόρη. Ομιλεί αγγλικά και γερμανικά και είναι μόνιμος κάτοικος Αθηνών.

Via

Αριστοξένος Σκιαδάς (1932-1994)

Γεννήθηκε στους Καρυώτες Λευκάδας το 1932. Το φθινόπωρο του 1950 εγγράφηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και τον Ιανουάριο του 1955 πήρε το πτυχίο του με βαθμό «Άριστα».

Το Φεβρουάριο του 1958 έλαβε μέρος στο διαγωνισμό του Ι.Κ.Υ. και κατέλαβε την πρώτη από τις δύο θέσεις για την κλασική φιλολογία. Το έτος 1959 αναχώρησε μαζί με τη γυναίκα του, Αγγελική, για μετεκπαίδευση στο Κίελο της Γερμανίας στη Φιλοσοφική Σχολή τουπανεπιστημίου του Κιέλου έως το 1962. Εκπόνησε την διατριβή του υπό την εποπτεία και την καθοδήγηση του καθηγητή H. Diller με θέμα «Homer im griechischen Epigramm» (Ο Όμηρος στο ελληνικό επίγραμμα). Το 1962 ανακηρύχθηκε διδάκτωρ του Πανεπιστήμιου Κιέλου. Το 1963 διορίσθηκε τακτικός βοηθός της Α΄ έδρας της αρχαίας ελληνικής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Το 1965 εκλέχθηκε υφηγητής και το 1966 διορίσθηκε εντεταλμένος υφηγητής της Α΄ τακτικής έδρας της αρχαίας Ελληνικής φιλολογίας. Έως το 1973 έγραψε πολλές εργασίες και μελέτες (Επί τύμβω. Συμβολή εις την ερμηνείαν των ελληνικών επιτυμβίων εμμέτρων επιγραφών, Αθήνα 1967). Το 1973 εκλέχθηκε τακτικός καθηγητής στην Δ΄ έδρα της κλασικής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Η υποδοχή του Αριστόξενου Σκιαδά ως νέου καθηγητή έγινε την 29 Μαρτίου 1973. Το θέμα με το οποίο έκανε έναρξη των παραδόσεών του στη μεγάλη Αίθουσα Τελετών του Πανεπιστημίου Αθηνών ήταν: Η ιδιοτυπία του αρχαίου ελληνικού λόγου και η ερμηνευτική αποκάλυψις αυτής. Δύο χρόνια μετά την εκλογή του ως τακτικού καθηγητή έγινε κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής για το ακαδημαϊκό έτος 1975-1976 και τέσσερα χρόνια αργότερα έγινε συγκλητικός. Το διάστημα 1974-1980 ήταν Διευθυντής του Φιλολογικού Σπουδαστηρίου. Το 1982 έγινε Αντιπρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών. Δίδαξε ως επισκέπτης καθηγητής (Gastprofessor) στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, στην έδρα του Άλμπιν Λέσκι, από το Μάρτιο έως Ιούλιο 1981. Κατά το διάστημα Οκτωβρίου-Δεκεμβρίου 1982 έδωσε διαλέξεις στα Πανεπιστήμια του Μονάχου, Χαϊδελβέργης και Βόννη.

Παράλληλα με το διδακτικό του έργο άρχισε η συγγραφική του δράση. Το σπουδαιότερο έργο του είναι ο «Αρχαϊκός Λυρισμός» σε δύο τόμους. Ο Σκιαδάς εκτός έκανε παράλληλα μεταφράσεις και βιβλιοκρισίες, έγραψε άρθρα σε εγκυκλοπαίδειες, σε περιοδικά και εφημερίδες. Μολονότι η επιστημονική του καριέρα, λόγω της ασθένειας του, διακόπηκε στην νωρίς, άφησε σημαντικό φιλολογικό έργο.

Πέρα από το διδακτικό και επιστημονικό του έργο ανέπτυξε και ποικίλες δραστηριότητες έξω από το Πανεπιστήμιο. Ήταν ιδρυτικό και τακτικό μέλος της «Ελληνικής Ανθρωπιστικής Εταιρείας» και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της. Χρημάτισε πρόεδρός της από τις 31 Μαΐου 1978 έως 28 Ιανουαρίου 1989. Ανήκε στην πενταμελή επιτροπή διοίκησης του «Κέντρου Ανθρωπιστικών Κλασικών Σπουδών» της Ανθρωπιστικής Εταιρείας. Επίσης ήταν μέλος της «Εταιρείας Ελλήνων Φιλολόγων», της «Εν Αθήναις Επιστημονικής Εταιρείας» και του φιλολογικού συλλόγου «Αρχαιογνωσία», του οποίου και διηύθυνε το ομώνυμο επιστημονικό περιοδικό. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έδειχνε για την Εταιρεία Λευκαδικών Μελετών, της οποίας έγινε πρόεδρος από το 1974 έως το 1987, που αρρώστησε. Το 1980 του απονεμήθηκε ο Σταυρός Αξίας 1ης Τάξεως (Bundesverdienstkreuz 1. Klasse) από τον πρόεδρο της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας. Πέθανε στις 28 Μαρτίου 1994 και η κηδεία του έγινε στο Κοιμητήριο του Ζωγράφου στις 30 Μαρτίου.

Αριστοτέλης Βαλαωρίτης (1824-1879)

VALAORITISARISTOTELIS_grΟ Αριστοτέλης Βαλαωρίτης γεννήθηκε στη Λευκάδα το 1824, γιος του επιχειρηματία και γερουσιαστή Ιωάννη Βαλαωρίτη και της Αναστασίας το γένος Τυπάλδου Φορέστη. Έμαθε τα πρώτα γράμματα στο Λύκειο της Λευκάδας (1830-1837), κατόπιν φοίτησε στην Ιόνιο Ακαδημία στην Κέρκυρα (1838-1841) και ταξίδεψε στην Ιταλία και την ελεύθερη Ελλάδα (1841-1842). Ακολούθησαν σπουδές στη Γενεύη (όπου πήρε πτυχίο προλύτη Γραμμάτων και επιστημών από το εκεί κολλέγιο), το Παρίσι (νομικά) και τέλος την Πίζα, όπου ανακηρύχτηκε διδάκτωρ νομικής στο εκεί πανεπιστήμιο. Μεσολάβησε (1846) προσβολή του από τυφώδη πυρετό και επιστροφή στη γενέτειρά του.

Ακολούθησαν ταξίδια του στην Ιταλία και την Αυστρία, όπου με κίνδυνο της ζωής του πήρε μέρος σε ενέργειες υπέρ της ελληνικής απελευθέρωσης. Παράλληλα μελέτησε γερμανική φιλοσοφία και το 1847 είχε ήδη τυπώσει την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο Στιχουργήματα στην Κέρκυρα.

Ακολούθησε μια περίοδος περιπλάνησής του στην Ιταλία, κυρίως στη Βενετία. Εκεί πήρε μέρος σε φοιτητικές κινητοποιήσεις και γνώρισε την κόρη του Αιμιλίου Τυπάλδου Ελοϊσία, την οποία παντρεύτηκε το 1852. Από το γάμο του απέκτησε τρεις κόρες (τη Μαρία, που πέθανε το 1855 σε βρεφική ηλικία, μια δεύτερη, επίσης Μαρία, που πέθανε το 1866 και τη Ναθαλία, που πέθανε το 1875 στη Βενετία) και δύο γιους, το Νάνο και τον Αιμίλιο. Μετά το γάμο του ταξίδεψε στην Ευρώπη για ένα χρόνο και όταν επέστρεψε στη Λευκάδα ενίσχυσε το επαναστατικό κίνημα της Ηπείρου με άντρες και χρήματα, με αποτέλεσμα να προκαλέσει τη δυσαρέσκεια του τότε άγγλου αρμοστή και να αναγκαστεί να φύγει για την Ιταλία ξανά. Το 1856 πέθανε ο πατέρας του και η μητέρα του.

Το 1857 δημοσίευσε τη δεύτερη ποιητική συλλογή του με τίτλο Μνημόσυνα, που τιμήθηκε από τον Όθωνα με τον Χρυσό Σταυρό του Σωτήρος. Την ίδια χρονιά απέκτησε το δεύτερο γιο του, τον Αιμίλιο και εξελέγη βουλευτής Λευκάδας στην Ιόνιο Βουλή, θέση την οποία κράτησε από το 1857 ως το 1864.

Το 1864 επισκέφτηκε την Αθήνα μαζί με τον πρόεδρο της Ιονίου Βουλής και άλλους επιφανείς πολιτικούς και συνέταξε το σχέδιο για το ψήφισμα της Ένωσης. Η εμφάνισή του στην Εθνοσυνέλευση στέφτηκε από μεγάλη επιτυχία. Εκλέχτηκε δυο φορές βουλευτής στην κυβέρνηση Κουμουνδούρου (1865 και 1868), αρνήθηκε όμως να αναλάβει υπουργικά καθήκοντα.

Μετά τις εκλογές του 1868, απογοητευμένος από την πολιτική αποσύρθηκε και απομονώθηκε στη Μαδουρή, ένα μικρό νησί κοντά στη Λευκάδα. Εκεί συνέθεσε το ποίημα Διάκος και τον Αστραπόγιαννο, έργα που τύπωσε μαζί το 1867. Κατόπιν πρόσκλησης του πρύτανη του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1871 έγραψε και απήγγειλε με μεγάλη επιτυχία ένα ποίημα για τον Πατριάρχη στην αποκάλυψη του ανδριάντα του.

Πέθανε το 1879. Λίγο πριν το θάνατό του έγραψε τα τρία πρώτα άσματα του Φωτεινού, έργου που έμεινε ημιτελές λόγω του θανάτου του. Ο Φωτεινός εντάχθηκε στο δεύτερο συγκεντρωτικό τόμο των έργων του που εκδόθηκαν μετά το θάνατό του, το 1891.

Στο έργο του Βαλαωρίτη συναντιέται η γλωσσική τεχνοτροπία της Επτανησιακής Σχολής με εκείνη της Αθηναϊκής. Τα ποιητικά του έργα είναι γραμμένα σε απλή γλώσσα ενώ τα πεζά του στην καθαρεύουσα. Ο επικός χαρακτήρας των έργων του, καθώς επίσης οι αγώνες του για την Πατρίδα, του χάρισαν τον τιμητικό τίτλο του εθνικού ποιητή, ενόσω ακόμη ήταν εν ζωή. Η κριτική διχάστηκε στην περίπτωση του Βαλαωρίτη και ποικίλει από την πλήρη αποδοχή (Παλαμάς, Ροΐδης, Σικελιανός) ως την πλήρη άρνηση (Πολυλάς, Πανάς, Βερναρδάκης).  Via

Βασίλης Φραγκούλης (1904-1974)

Ο Βασίλειος Φραγκούλης γεννήθηκε το 1904 στο Νυδρί της Λευκάδας. Σε ηλικία 17 ετών αποφοίτησε αριστούχος από το εκεί γυμνάσιο και αμέσως μετά πέτυχε στις εισαγωγικές εξετάσεις της Σχολής Μηχανολόγων – Ηλεκτρολόγων του Πολυτεχνείου. Η ναυπηγική όμως ήταν το κάλεσμά του και έτσι διέκοψε σύντομα τις σπουδές του στο Πολυτεχνείο και το 1922 πήγε στη Γερμανία για να γίνει ναυπηγός. Αφού έμαθε τη γλώσσα και έκανε την απαιτούμενη πρακτική άσκηση σε ναυπηγείο του Danzig, έγινε δεκτός το 1923 στο Πολυτεχνείο της ίδιας πόλης. Τέλειωσε τις σπουδές του το συντομότερο δυνατόν, το 1927, και γύρισε στην Ελλάδα, όπου και υπηρέτησε τη στρατιωτική θητεία στο σύνταγμα Ευζώνων. Το 1928 έδωσε εξετάσεις και έγινε μόνιμος ναυπηγός αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού. Η σταδιοδρομία του Φραγκούλη στο Πολεμικό Ναυτικό ως τεχνικού ήταν υποδειγματική. Οταν παραιτήθηκε το 1956 είχε τον βαθμό του πλοιάρχου και ήταν διευθυντής Ναυπηγικών Κατασκευών. Στο ενδιάμεσο είχε καθέξει όλες τις ενδιαφέρουσες τεχνικές θέσεις τόσο στο ΠΝ όσο και στη Διεύθυνση Εμπορικού Ναυτικού (το τωρινό ΥΕΝ). Από δε τις πολλές αξιόλογες εργασίες που έκανε ως αξιωματικός επίκαιρο να αναφερθούν είναι οι σχετικές με την ασφάλεια ζωής στη θάλασσα. Πράγματι ο Φραγκούλης στο διάστημα 1932-1935 φρόντισε για την εφαρμογή στην Ελλάδα της διεθνούς σύμβασης για την ασφάλεια ζωής στη θάλασσα και εκπόνησε κανονισμούς για τον αριθμό επιβατών και τα σωστικά μέσα επιβατηγών πλοίων καθώς και για μεταφορά επικίνδυνων φορτίων.

Τα παραπάνω έγιναν για πρώτη φορά στην Ελλάδα και ήταν σε ισχύ το 1949, όταν ο Φραγκούλης υπέβαλε υποψηφιότητα για τη νέα Εδρα Ναυπηγικής του Πολυτεχνείου, την οποία και κατέλαβε πανηγυρικά. Γιατί δάσκαλος ήταν το έτερο κάλεσμα του Φραγκούλη, που από το 1929 ήταν καθηγητής στη Σχολή Δοκίμων, ενώ παράλληλα δίδασκε και στις σχολές αξιωματικών Εμπορικού Ναυτικού. Και επειδή ένας καλός δάσκαλος πρέπει να έχει και καλά βιβλία, ο Φραγκούλης μόχθησε επί χρόνια και το 1949 εξέδωσε το μνημειώδες πολύτομο σύγγραμμά του «Τεχνική του πλοίου». Καθαρά όμως επιστημονικό έργο δεν μπόρεσε να έχει στην Ελλάδα ο ικανότατος αυτός μηχανικός. Πράγματι, όταν το 1930 πρσπάθησε να δημοσιεύσει επιστημονικό άρθρο στη «Ναυτική Επιθεώρηση», πήρε την εξής απάντηση: «Τοιαύτης θεωρητικής ερεύνης θέματα δεν τυγχάνουν εν Ελλάδι ούτε του γενικού ούτε του ειδικοτέρου ενδιαφέροντος και ούτω μόνο διάθεσις επιδείξεως ή αυτοδιαφημίσεως δύναται να δικαιολογήσει την δημοσίευσιν» Via

Γεράσιμος Γρηγόρης (1907-1985)

Ο Γεράσιμος Γρηγόρηςgrigoris ήταν Λευκαδίτης συγγραφέας και σκιτσογράφος.

Γεννήθηκε στη Λευκάδα το 1907 σε αγροτικό περιβάλλον. Τέλειωσε το γυμνάσιο στην πόλη της Λευκάδας και συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στη Φιλοσοφική Σχολή. Τότε πρωτοεμφανίστηκε στα φιλολογικά περιοδικά της εποχής, δημοσιεύοντας ποιήματα. Συγχρόνως παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής σε ελεύθερα σπουδαστήρια. Τελειώνοντας τις σπουδές του ακολούθησε το δημοσιογραφικό επάγγελμα. Το πρώτο του βιβλίο με διηγήματα «Πορεία μέσα στη νύχτα» εξέδωσε το 1939 (εκδ. Γκοβόστη). Επιστρατεύτηκε στην Αλβανία στη γραμμή «πρόσω» το 1940 και κατά τη γερμανοϊταλική κατοχή έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση.

Ως χαράκτης ασχολήθηκε με την επιμέλεια και την εικονογράφηση λογοτεχνικών εκδόσεων και εργάστηκε επί σειρά ετών στο συγκρότημα των περιοδικών Ρομάντζο-Πάνθεον-Βεντέτα του Αθηναϊκού Τύπου. Πήρε μέρος σε τρεις πανελλήνιες καλλιτεχνικές εκθέσεις ενώ πολλά βιβλία Ελλήνων συγγραφέων φέρνουν τη σφραγίδα της καλλιτεχνικής του φροντίδας και έχουν φιλοτεχνηθεί από τον ίδιο με πρωτότυπα σε ρεαλιστική έκφραση σχέδια.

Διετέλεσε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, μέλος του Δ.Σ. της «Εταιρείας Λευκαδικών Μελετών», μέλος της Ένωσης Συντακτών Περιοδικού Τύπου. Παντρεύτηκε την Αικατερίνη Πολίτου και απόκτησε μαζί της δύο γιούς. Πέθανε τον Ιούνιο του 1985. Via

Γεώργιος Κοντογιώργης (1947)

55663-kontogiorgisphtyuiyughjuyguhΟ Γιώργος Κοντογιώργης γεννήθηκε στο Νυδρί Λευκάδας στις 14.2.1947.

Πτυχιούχος της Νοµικής Σχολής του Πανεπιστηµίου Αθηνών, πραγµατοποίησε στο Παρίσι µεταπτυχιακές σπουδές πολιτικής επιστήµης, κοινωνιολογίας και ιστορίας. Το 1975 ανακηρύχθηκε Docteur d’Etat πολιτικής επιστήµης από το Β΄ Πανεπιστήµιο του Παρισιού. Η διατριβή του τιµήθηκε µε άριστα και βραβεύθηκε.

Από το 1976 διδάσκει στην Πάντειο ΑΣΠΕ, ενώ το 1980 έγινε υφηγητής πολιτικής επιστήµης στη Νοµική Σχολή του Πανεπιστηµίου Θεσσαλονίκης. Το 1983 έγινε αναπληρωτής καθηγητής και το 1985 εκλέχθηκε καθηγητής πολιτικής επιστήµης στην Πάντειο ΑΣΠΕ.

Από το 1984 µέχρι το 1990 υπήρξε Πρύτανης της Παντείου ΑΣΠΕ. Σύνδεσε το όνοµά του µε τη µεταρρύθµιση του πανεπιστηµιακού συστήµατος, ιδίως σε ότι αφορά τις πέντε Ανώτατες Σχολές της χώρας, µε αιχµή του δόρατος τη µετεξέλιξη της Παντείου ΑΣΠΕ σε πλήρες Πανεπιστήµιο Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστηµών µε οκτώ ολοκληρωµένα τµήµατα, καλύπτοντα το µεγαλύτερο φάσµα των κοινωνικών επιστηµών, µε νέους ερευνητικούς θεσµούς (Κέντρα Ερευνών κ.λπ.), µε άνοιγµα του Πανεπιστηµίου στην κοινωνία και την παραγωγή, µε διεθνείς συνεργασίες και αναγνώριση.

Υπήρξε από τους πρώτους που εισήγαγε τα ευρωπαϊκά προγράµµατα (Erasmus, επιµορφωτικά κ.λπ.) στο ελληνικό πανεπιστήµιο, ενώ επί σειρά ετών ήταν υπεύθυνος γι’ αυτά στο I.E.P. του Παρισιού. Υπό την ιδιότητά του αυτή εισηγήθηκε την ιδέα και συµµετείχε ως µέλος της Διοίκησης (1996-2002) στη δηµιουργία του Ευρωπαϊκού Δικτύου Πολιτικής Επιστήµης (EPSNET), που εξελίχθηκε στη µεγαλύτερη ένωση ευρωπαϊκών πανεπιστηµίων µε αντικείµενο την πολιτική επιστήµη, συµπεριλαµβανοµένων και εκείνων της Κεντρικής και της Ανατολικής Ευρώπης.

Μέλος ελληνικών και ξένων επιστηµονικών ενώσεων έχει διδάξει σε πολλά ξένα Πανεπιστήµια, όπως: I.E.P. Παρισιού (επί σειρά ετών), Paris IX Dauphine, Στρασβούργου, I.E.P. Bordeaux, I.E.P. Lille, I.E.P. Toulouse, Montpellier, La Rochelle, U.L.Bruxelles, U.C. Louvain, Laval του Κεµπέκ, Tόκιο, Γενεύης, Σιένας, La Sapienza της Ρώµης, Cesare Alfieri της Φλωρεντίας, Autonoma de Barcelona, Complutenza de Madrid, Σαλαµάνκας, Γρανάδας, Πεκίνου, Σαγκάης, Ταϊβάν, Τιράνων, Σόφιας, L.S.E, Coimbra, Λισαβόνας, Ponta Delgada (Αζόρες), Σιένας, Βερολίνου, Ανοβέρου, Siegen, Debrecen, Οραντέας, Ιασίου, Κλουζ-Ναπόκα, Κισνέφ κ.λ.π. Συγχρόνως, διετέλεσε Τιτουλάριος της έδρας Franqui στο Πανεπιστήµιο των Βρυξελλών και Διευθυντής Ερευνών (Directeur de Recherche) στο γαλλικό CNRS.

Υπήρξε ιδρυτικό µέλος (µε τον Ι.Κίννα) και για τα πρώτα χρόνια ο Γεν. Γραµµατέας της Ελληνικής Εταιρείας Πολιτικής Επιστήµης.

Διετέλεσε ή εξακολουθεί να είναι µέλος αλλοδαπών ακαδηµαϊκών και ερευνητικών θεσµών, όπως του Ανωτάτου Συµβουλίου και του Συµβουλίου Ερευνών του Ευρωπαϊκού Πανεπιστηµιακού Ινστιτούτου της Φλωρεντίας (και µέλος της επιτροπής που πραγµατοποίησε τη συνταγµατική του µεταρρύθµιση), της Γ.Σ. του Πανεπιστηµίου της Ευρώπης, των 2 Επιστηµονικών Συµβουλίων του Κέντρου Ευρωπαϊκών Σπουδών του Άαχεν, του Κέντρου Περιφερειακών Πολιτικών (OPPES/CEPEL) του Πανεπιστηµίου του Μονπελλιέ και του Centro di ricerca sull’integrazione europea (CRIE) του Πανεπιστηµίου της Σιένα, εµπειρογνώµονας της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε θέµατα τριτοβάθµιας εκπαίδευσης, υπεύθυνος Ευρωπαϊκών πανεπιστηµιακών και ερευνητικών προγραµµάτων, επιστηµονικός εταίρος της Revue Internationale de Politique Comparée, της συντακτικής/επιστηµονικής επιτροπής της Revue de science politique Pôle Sud, της συντακτικής επιτροπής του Journal Southeastern Europe (USA), δηµιουργός και επί σειρά ετών επιστηµονικός υπεύθυνος ενός Master Européen en Science Politique µε έδρα το Ινστιτούτο Πολιτικών Επιστηµών του Παρισιού, ιδρυτικός εταίρος, µέλος του επιστηµονικού συµβουλίου και καθηγητής του Master in European Studies µε έδρα το Πανεπιστήµιο της Σιένα και εταίρους δώδεκα ευρωπαϊκά πανεπιστήµια.

Είναι επίσης µέλος του επιστηµονικού συµβουλίου των επιστηµονικών περιοδικών Το Βήµα των Κοινωνικών Επιστηµών και Τετράδια Πολιτικής Επιστήµης, Επιθεώρηση κοινωνικών ερευνών κ.α. Τέλος είναι αντεπιστέλλων µέλος της Διεθνούς Ακαδηµίας του πολιτισµού της Πορτογαλίας. Το Φθινόπωρο του 1985 διατέλεσε επί δίµηνο Γενικός Διευθυντής της ΕΤ 1 και το 1989 (από 1ης Ιουλίου έως την 31η Δεκεµβρίου 1989), Πρόεδρος-Διευθύνων Σύµβουλος της ΕΡΤ ΑΕ

Η περίοδος αυτή συµπίπτει µε τον εκδηµοκρατισµό της δηµόσιας ραδιοτηλεόρασης και τη δηµιουργία µε εισήγησή του της πρώτης ανεξάρτητης αρχής στη χώρα, του Εθνικού Συµβουλίου Ραδιοτηλεόρασης.

Στις εθνικές εκλογές του Οκτωβρίου 1993 διατέλεσε υπηρεσιακός υφυπουργός Τύπου και ΜΜΕ. Για πολλά χρόνια υπήρξε αρθρογράφος αθηναϊκών εφηµερίδων και επιµελητής στήλης/παρέµβασης διανοουµένων σε µεγάλη αθηναϊκή εφηµερίδα

Γεώργιος Κτενάς (1936-2004)

giorgos-ktenasΕντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ από την ίδρυση του κινήματος και κατήλθε για πρώτη φορά στις εκλογές του 1974 ως υποψήφιος, χωρίς να εκλεγεί, συγκεντρώνοντας 1.107 ψήφους. Στις επόμενες εκλογές, το 1977, απέτυχε ξανά να εκλεγεί.

Εξελέγη βουλευτής Λευκάδας με το ΠΑΣΟΚ αρχικά στις εκλογές του 1981 με 4.603 ψήφους. Επανεξελέγη βουλευτής στις εκλογές που οδήγησαν σε νέα νίκη το ΠΑΣΟΚ, στις 2 Ιουνίου 1985. Υπηρέτησε ως τον Ιούνιο του 1989. Την περίοδο εκείνης της βουλευτικής θητείας του, συμπεριλήφθηκε από τον Ανδρέα Παπανδρέου στην κυβέρνηση, ως αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων από τις 18 Νοεμβρίου 1988 ως τις 2 Ιουλίου 1989.

Στις 18 Ιουλίου 2002 έγινε ξανά βουλευτής, καταλαμβάνοντας την έδρα του αποβιώσαντος Ευάγγελου Βλασσόπουλου.

Χάρη στις δικές του προσπάθειες ιδρύθηκε Τμήμα Ασφαλείας στην Αστυνομική Διεύθυνση Λευκάδας, το 2003[4]. Παραιτήθηκε από την υποψηφιότητά του για τις εκλογές του 2004 για λόγους υγείας.

Αν και τους τελευταίους μήνες υπέφερε από προβλήματα υγείας, είχε λάβει μέρος και στην προεκλογική εκστρατεία του ΠΑΣΟΚ για τις ευρωεκλογές του 2004. Πέθανε σε ηλικία 66 ετών το 2004, ανήμερα των ευρωεκλογών.

Ως «βουλευτής – κι όχι βολευτής- όλων των Λευκαδίων», όπως του άρεσε να λέει, συνέδεσε το όνομα του με όλα τα μεγάλα και σημαντικά έργα υποδομής, που άρχισαν και ολοκληρώθηκαν στο νομό μας τη δεκαετία του ΄80. Η αποχέτευση και ο βιολογικός καθαρισμός, η ύδρευση της Λευκάδας από το Λούρο, η υδροδότηση του Μεγανησίου και του Καλάμου, η πλωτή γέφυρα και η ζεύξη του νησιού με την ηπειρωτική Ελλάδα, το λιμάνι της Λευκάδας, το ΚΤΕΟ, το Δικαστικό Μέγαρο, το Κέντρο Υγείας Νότιας Λευκάδας, τα άλλα λιμάνια, οδικοί άξονες, επαρχιακοί δρόμοι, νέα σχολεία παντού ήταν τα σημαντικότερα, αποτέλεσμα τέτοιων ρυθμών αύξησης των χρηματοδοτήσεων που ποτέ δεν είχε γνωρίσει ο νομός μέχρι τότε. Via

Γιάννης Σολδάτος (1952)

Συγγραφέας, Σκηνοθέτης, Εκδότης

Δέσποινα Θεμελή Κατηφόρη (1931-1988)

Η Δέσποινα Θεμελή-Κατηφόρη γεννήθηκε το 1931 στην Λευκάδα όπου ολοκλήρωσε της γυμνασιακές της σπουδές. Στη συνέχεια φοίτησε στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αποφοίτησε το 1955 και στη συνέχεια διορίστηκε ως βοηθός στην έδρα της Ιστορίας των Μέσων και των Νεωτέρων Χρόνων με μια σύντομη διακοπή μέχρι το 1958. Παράλληλα δίδαξε στη μέση εκπαίδευση, ιδιωτική ημερήσια(Σχολή Φεσοπούλου στο Χαλάνδρι το 1959, Παρθεναγωγείο Ν.Μακρή από το 1961 ως το 1962),και δημόσια εσπερινή (Νέα Ιωνία).

Το 1968 ξεκίνησε τη διδασκαλία της Ιστορίας Νεώτερης Ελλάδος. Στη συνέχεια μετατάγη και εργάζεται στο Κέντρο Ερεύνης της Ιστορίας του Νέώτερου Ελληνισμού της Ακαδημίας Αθηνών, όπου ασχολήθηκε με την κατάταξη του αρχείου του Αλέξανδρου Ρίζου Ραγκαβή. Το 1970 υπέβαλε τη διδακτορική της διατριβή με θέμα Η δίωξις της πειρατείας και το Θαλάσσιον Δικαστήριον κατά την πρώτην Καποδιστριακήν περίοδον 1828-1829. Μέρος Α’ Η δίωξις της πειρατείας. Μέρος Β’ Το Θαλάσσιον Δικαστήριον.

Το 1975 ονομάσθηκε μόνιμη επιμελήτρεια στην έδρα της Ιστορίας Νεώτερης Ελλάδος όπου δίδαξε αμισθί μέχρι το 1977 και μετά ως έμμισθη καθηγήτρια. Μαζί με ομάδα άλλων ιστορικών ίδρυσε την Εταιρεία Μελέτης του Νέου Ελληνισμού.

Έχει συνεργαστεί ως συντάκτρια με διάφορες εγκυκλοπαίδειες, όπως η Πάπυρος-Larousse (1963-1965, Χάρη-Πάτση (1966-1967) και Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια.

Η Δέσποινα Θεμελή-Κατηφόρη πέθανε το 1988.

Δημήτρης Βερύκιος

dimitris verikiosΟ Δημήτρης Βερύκιος γεννήθηκε στις 19 Μαρτίου στην «αυγή» της δεκαετίας του ’60 στο χωριό Πλαγιά Αιτωλοακαρνανίας, ακριβώς απέναντι από την Λευκάδα, από αγρότες γονείς. Η καταγωγή της οικογένειας του είναι από το Κομηλιό Λευκάδας κι αυτό τοn κάνει να νιώθει Λευκαδίτης, άλλωστε στην Λευκάδα τελείωσε το εξατάξιο Γυμνάσιο. Εκείνη την εποχή αρχίζει να αισθάνεται τα πρώτα σκιρτήματα της Υποκριτικής, θα φοιτήσει όμως πρώτα στα ΤΕΙ της Πάτρας (Διοίκηση και Οικονομία Επιχειρήσεων) όπου και θα λάβει μέρος σε ερασιτεχνικές θεατρικές παραστάσεις.

Τον Οκτώβριο του 1981 – και παρά την σφοδρή αντίρρηση του πατέρα του – θα φτάσει στην Αθήνα με μόνο εφόδιο την βαθειά επιθυμία του να γίνει ηθοποιός. Ξεκινάει μαθήματα στην Δραματική σχολή της Ε. Χατζίκου, ενώ σχεδόν αμέσως επιλέγεται και συμμετέχει σε Θεατρικές παραστάσεις και σε Κινηματογραφικές ταινίες ως επαγγελματίας πλέον…

Η ουσιαστική έναρξη της καριέρας του γίνεται το καλοκαίρι του 1984 όταν επιλέγεται και συμπρωταγωνιστεί με την Μ. Αλιφέρη στο μιούζικαλ «ΜΑΝΤΑΜ ΟΡΤΑΝΣ» στο Αθηναικό Κηποθέατρο με μεγάλη (και) προσωπική επιτυχία… Ακολουθεί η θητεία του στον Στρατό κι όταν απολύεται περιοδεύει με το έργο «ΛΑ ΜΟΣΚΕΤΑ» του Ρουτζάντε σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη. Στη συνέχεια κάνει την πρώτη του εμφάνιση στην τηλεόραση στο «Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΑΤΤΙΚ» σε σκηνοθεσία Κ. Αριστόπουλου ενώ λίγο μετά αναλαμβάνει ως παρουσιαστής την γνωστή τηλεοπτική παιδική εκπομπή «ΓΥΡΩ ΓΥΡΩ ΟΛΟΙ»…

Πρωταγωνιστεί επίσης σε μερικές βιντεοπαραγωγές με καταξιωμένους σκηνοθέτες όπως Κ. Καραγιάννης, Α. Τέμπος κ.ά… Το 1987 παίζει στο Θέατρο στο «ΑΛΧΗΜΙΣΤΗΣ» του Μπεν Τζόνσον σε σκηνοθεσία Ν. Χατζηπαππά με τον οποίο θα ξανασυνεργαστεί το 1996 στην μεγάλη επιτυχία του ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων «ΜΑΤΩΜΕΝΟΣ ΓΑΜΟΣ» του Φ. Γκ. Λόρκα στον ρόλο του Λεονάρντο… Το 1989 πρωταγωνιστεί στο πλευρό της Μαρίας Ξενουδάκη στο «ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΤΖΟΥΛΙΑ» του Α. Στρίντμπεργκ με εξαιρετικές κριτικές… ενώ την επόμενη χρονιά θα παίξει και σε κωμωδία με τον Φ. Γεωργίτση στο «ΦΩΝΑΖΕΙ Ο ΚΛΕΦΤΗΣ» του Δ. Ψαθά στο θέατρο ΛΟΥΖΙΤΑΝΙΑ κι αμέσως μετά στο θέατρο «ΒΕΡΓΗ» συμπρωταγωνιστής της Τζένης Ρουσσέα στο «Η ΝΥΦΗ ΑΠΟ ΤΟ ΛΙΒΕΡΠΟΥΛ» του Σώμερσετ Μωμ… Στο μεταξύ έχει πρωταγωνιστήσει στην ταινία «ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΘΥΜΑ» σε σκην. Λάκη Κομνηνού ενώ συμμετέχει σε τηλεοπτικές σειρές όπως «ΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ ΔΙΑΜΑΝΤΙ» σε σκην. Τ. Παπαγιαννίδη & Γ. Παλληγιαννόπουλου, «ΜΕΡΕΣ ΟΡΓΗΣ» σε σκην. Α. Κατσιμητσούλια, «ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΣΙΩΠΗΣ» σε σκην. Δ. Ποντίκα, «ΜΠΕΛΑΔΕΣ ΓΙΑ ΔΥΟ» σε σκην. Δ. Αρβανίτη & Β. Τσελεμέγκου, «ΑΛΛΗ ΤΟ ΠΡΩΙ ΑΛΛΗ ΤΟ ΒΡΑΔΥ» σε σκην. Γ. Κωνσταντίνου, «CASA DI MACARONI” σε σκην. Δ. Αρβανίτη και άλλες…

Το 1992 είναι παραγωγός και παρουσιαστής ζωντανής ραδιοφωνικής εκπομπής στο «ΡΑΔΙΟ ΚΥΚΛΟΣ 94,8»…

Στο Θέατρο ΑΛΑΜΠΡΑ την σαιζόν 1993-94 κάνει νέα επιτυχία στο «ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΦΑΝΑΡΙΑ» σε σκην. Σταύρου Ξαρχάκου στον ρόλο που έκανε ο Δ. Παπαμιχαήλ στην ομώνυμη ταινία…

Το 1995 έρχεται η μεγάλη στιγμή αφου επιλέγεται από Ιταλούς να πρωταγωνιστήσει στην Ιταλική ταινία «ISOTTA” σε σκην. Maurizio Fiume (στην Ιταλική γλώσσα…) η οποία μάλιστα εκπροσωπεί την Ιταλία στο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Βενετίας το 1996 με παρόντα τον ίδιο στην προβολή της ταινίας… Μένει στην Ρώμη 2 περίπου χρόνια και αποκομίζει εμπερίες αλλά και δύο πτυχία Σκηνοθεσίας και Ιταλικών από το Centro Sperimentale di Roma… Αναγκάζεται να επιστρέψει στην Αθήνα μετά την δραματική εξέλιξη που είχε η ερωτική ιστορία του με γνωστή Ιταλίδα ηθοποιό, συνεχίζοντας την καριέρα του στην TV κυρίως σε σειρές αλλά και πολλά επιτυχημένα διαφημιστικά spots… Τότε εμφανίζεται στην «ΛΑΜΨΗ» και στο «ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΖΩΗ» του Ν. Φώσκολου γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία στον ρόλο του σκληρού και κακού χαρακτήρα… όπως και στα σήριαλ «ΔΑΝΕΙΚΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ» σε σκην. Γ. Κωνσταντίνου, «ΑΝ Μ’ ΑΓΑΠΑΣ» σε σκην. Β.Καρφή, «ΜΑΡΙΑ Η ΑΣΧΗΜΗ» σε σκην. Θ.Κωνσταντόπουλου, «ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠ’ ΤΗΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΟΧΘΗ» σε σκην. Π. Φαφούτη, «ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΑΓΑΠΗ» σε σκην. Θ. Κωνσταντόπουλου, «ΣΤΑΒΛΟΙ ΤΗΣ ΕΡΙΕΤΤΑΣ ΖΑΪΜΗ» σε σκην. Α. Ρήγα, «ΚΡΕΣΕΝΤΟ σε σκην. Δ. Σοφιανόπουλου, «Η ΆΛΛΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΤΟΙΧΟΥ» σε σκην. J. Sauter…

Απέχει συνειδητά από το Θέατρο αφού νιώθει έντονη την ανάγκη να κάνει κάτι δικό του, άλλωστε το θέατρο ήταν πάντα γι’ αυτόν έρωτας κι όχι καριερίστικη ενασχόληση… Ασχολείται με απαγγελίες Ποίησης και στα πλαίσια αυτά συμμετέχει ως αφηγητής στο «Ο ΦΩΤΕΙΝΟΣ΅» του Α. Βαλαωρίτη ενώ το 2008 υποδύεται τον Α. Σικελιανό στο δρώμενο «ΛΟΓΟΣ ΑΓΓΕΛΟΥ» σε σκην. Γ. Φαλκώνη…

Τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς στις 25 αποκτά την κόρη του Νίνα κι αυτό τον κάνει να νιώθει πληρότητα…

Το 2009 παίζει σε δύο ταινίες «ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΜΑΥΡΑ ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ» σε σκην. Ρένου Χαραλαμπίδη και στο «ΤΟ ΠΕΤΑΓΜΑ ΤΟΥ ΚΥΚΝΟΥ» σε σκην. Νίκου Τζήμα…

Το 2011 του προτείνεται να πρωταγωνιστήσει σε καθημερινή σειρά στην Κύπρο, δέχεται και «ΤΑ ΑΣΠΡΑ ΜΠΑΛΛΟΝΙΑ» σε σκην. Α. Γεωργίου στο SIGMA TV σπάει ρεκόρ τηλεθέασης… Την επόμενη χρονιά πρωταγωνιστεί στα «ΜΟΙΡΑΙΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ» επίσης καθημερινή σειρά στο ΡΙΚ όπου και πάλι η τηλεθέαση είναι στα ύψη ενώ ο ίδιος προτείνεται για «Αγαπημένος ηθοποιός της TV»…

Στο μεταξύ οργανώνει και σκηνοθετεί Μουσικο-Ποιητικές Βραδιές όπου απαγγέλει Ποίηση και τραγουδάει…

Το 2014 ανεβάζει σε παραγωγή δική του και σκην. του Τάκη Χρυσικάκου τον μονόλογο-αριστούργημα του Φ. Ντοστογιέφσκι «ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΕΝΟΣ ΓΕΛΟΙΟΥ» έχοντας στο πλευρό του την σοπράνο Ευτυχία Δημητρακοπούλου, στο ανοιχτό Θέατρο της Λευκάδας και στην συνέχεια στο Θέατρο ΒΑΦΕΙΟΝ στην Αθήνα με ξεχωριστή επιτυχία και διθυραμβικές κριτικές…

Μιλάει Ιταλικά, Αγγλικά και Γαλλικά σε υψηλό επίπεδο…

Δημήτρης Σολδάτος (1969)

sol1Ο Δημήτρης Ε. Σολδάτος γεννήθηκε στην Λευκάδα το 1969.

Από το 2000 και μετά συνεργάστηκε με την εφημερίδα «τα Νέα της Λευκάδας» γράφοντας για αρκετά χρόνια την στήλη «το Ποίημα της Εβδομάδας» καθώς και πλήθος άρθρων πολιτιστικού αλλά και κοινωνικοπολιτικού περιεχομένου.

Πρωτοστάτησε στην διοργάνωση των πρώτων Σαπφείων στο ακρωτήριο Λευκάτας το 2009 και, με μακρόχρονη μαχητική αρθρογραφία, στηνδιάσωση της Οικίας Σικελιανού για την μετατροπή της σε Μουσείο. Βρήκε, συντήρησε και παρέδωσε στην Δημόσια Βιβλιοθήκη Λευκάδας το τραπέζιπου έγραψε ο Κώστας Καρυωτάκης τα τελευταία του ποιήματα στην Πρέβεζα.

Έχει εκδώσει τις συλλογές:

Ανύπαρκτος – πρωτόλεια – 1988.
Ζωντανοί Νεκροί, 1989.
Εγχειρίδιο για Ερωτευμένους – εκτός εμπορίου – 2003.
Καφέ Ρετρό, 2004.
(βραβείο «Λάμπρου Πορφύρα» της Ακαδημίας Αθηνών).
Nobel λόγω ατεχνίας, 2008.
Nobel because of artlessness, 2009
(μετάφραση ορισμένων ποιημάτων στην αγγλική γλώσσα).
Χ(ε)ίλια δίστιχα, 2010.
ΣΑΝ-ΤΑ ΜΑΥΡΑ ή Μούσα Λευκα(η)δία, 2010
λήγω απ’ όλα – εκτός εμπορίου – 2012.

Για γυναίκες που αγαπούν την ποίηση
– εκτός εμπορίου – 2012
Κλείσιμο Βιβλίων (στην ποιητική ευφορία)
σονέτα – εκτός εμπορίου – 2013
Ελευθερόψυχα – εκτός εμπορίου – 2014

Ο Δημήτρης Ε. Σολδάτος είναι μαραθωνοδρόμος.

Δημήτριος Γολέμης (1877-1941)

dimitris golemisΟ  ποιητής Δημήτριος Γολέμης γεννήθηκε στη Λευκάδα στις 15 Νοέμβρη του 1874. Γιος φτωχού ψαρά, του Παναγιώτη Γολέμη και της Αργυρώς, το γένος Κούρμπεη. Η καταγωγή του ήταν από το Γολέμι της Κονίσπαλης (Βόρεια Ήπειρος), απ’όπου ο παππούς του ποιητή, καταδιωγμένος από τους Τούρκους,  διέφυγε κι εγκαταστάθηκε στη Λευκάδα.

Περίεργος από τη φύση του ο Δημήτριος Γολέμης δεν μπόρεσε να ισορροπήσει κοντά στα συνήθη ανθρώπινα μέτρα. Μια ιδιάζουσα πνευματική ανησυχία τον έφερε στους δρόμους πολλών επιστημών: ιατρικής, νομικής, θεολογίας.

Πήρε και το πτυχίο γυμναστή ενώ επιδόθηκε στον αθλητισμό, γεγονός που τον οδήγησε στη συμμετοχή του στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1896, όπου και κατετάγη δεύτερος στον προκριματικό των 800 μέτρων. Προκρίθηκε για τον τελικό, κατετάγη τρίτος με χρόνο 2:28, πίσω από τον Αυστραλό νικητή Edwin Flack και τον Ούγγρο Nador Dani.

Άσκησε επαγγελματικά την ιατρική ως οφθαλμίατρος. Αλλά ήταν και νομικός και θεολόγος και φιλόσοφος και ζωγράφος και πολιτικός και αθλητής -ολυμπιονίκης- ακαδημαϊκά σοβαρός και λαϊκά σατιρικός, μοναδικός ποιητής στην τέχνη και στη ζωή που τη βίωσε με έναν ωραίο αναρχικό ρομαντισμό αρνούμενος να ενταχθεί στον κανόνα της κοινωνικής ευταξίας. Ίσως ευστοχότερα θα μπορούσε να επικαλεστούμε τη βίωση και τη διαρκή αναβίωση του θαυμαστού.

Το ποιητικό του έργο αποτελείται από εννιά ποιητικές συλλογές (και ένα ακόμα έργο του, το οποίο έχει χαθεί) :Φωσφορισμοί (1909), Αετώματα (1912), Νέφη (1913), Η Δύναμις του Νου (1919), Δόξα ή Μετασολωμικός Ύμνος (1920), Γκρεμισμένες Ψυχές (1930), Στερνές Πνοές (1931), Αάατα (1937), Αγγελοκρούσματα (1940). Φιλολογικές εργασίες του και ιατρικές-επιστημονικές μελέτες του συγκροτούν επίσης την ταυτότητα και την ευρύτητα του πνευματικού του έργου. Αξιοσημείωτη και η έντονη κοινωνικότητά του που την παρακολουθούμε να ανελίσσεται στις γραπτές διατυπώσεις των πνευματικών ανθρώπων της Αθήνας, στις συντροφιές των οποίων έδινε τον ιδιαίτερο τόνο της πνευματικής και αξεπέραστα πνευματώδους φύσης του.
 
Ο Δημήτριος Γολέμης πέθανε στις 9 Γενάρη του 1941, στην πειραιώτικη κλινική Ασκληπιός. «Ο θάνατος επήλθεν εκ καρδιακής παραλύσεως συνεπεία κακοήθους όγκου της κοιλίας».

Δημήτριος Παξινός (1949)

Ο Δημήτριος Παξινός γεννήθηκε στις 27 Ιουλίου του 1949 στην Λευκάδα και αποφοίτησε από το Λύκειο Αρρένων Ζωγράφου. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και δικηγορεί από το 1974. Εξελέγη για πρώτη φορά, μέλος του Δ.Σ. του ΔΣΑ το 1976. Αντιπρόεδρος δύο φορές, (από το 1990-1993 και 1999-2002). Ήταν πρόεδρος του ΔΣΑ επί τρεις τριετίες: 2002-2005,2005-2008,2008-2011. Είναι ο μακροβιότερος Πρόεδρος στην ιστορία του ΔΣΑ από της ιδρύσεώς του.

Έχει τιμηθεί για την προσφορά του από τον Ευρωπαϊκό Δικηγορικό Σύλλογο και έχει αναγορευθεί από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, Βαρθολομαίο, σε Άρχοντα Έξαρχο για τις πολύτιμες υπηρεσίες του στην υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αρθρογραφεί στον ημερήσιο και περιοδικό τύπο, ιδιαίτερα στις εφημερίδες ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ και το περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ. Είναι νυμφευμένος με την Ευγενία Βλαχογιάννη και έχει δύο παιδιά την Ναταλία και τον Χρήστο. Via

Δημήτριος Σταμπόγλης (1881-1953)

Ποιητής

Έλλη Στάη (1954)

stai-elliΓεννήθηκε στις 24 Μαρτίου του 1954 στην Αθήνα και η καταγωγή της είναι από τη Λευκάδα. Είναι κόρη του βουλευτή του Κόμματος των Φιλελευθέρων Μάρκου Τσαρλαμπά.

Είναι απόφοιτη της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ αποφοίτησε από το Αρσάκειο. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στη Γαλλία. Για λίγο διάστημα εργάστηκε ως δικηγόρος. Ξεκίνησε τη δημοσιογραφική της καριέρα στην εφημερίδα Η Αυγή. Ακολούθησαν οι εφημερίδες Μεσημβρινή και Ακρόπολη, στην οποία έκανε το πρώτο της πρωτοσέλιδο ρεπορτάζ με τη συνέντευξη του Τζιάνι Ανιέλι.

Η τηλεοπτική της καριέρα ξεκίνησε στην ΕΡΤ στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Την περίοδο εκείνη παρουσίαζε το κεντρικό δελτίο ειδήσεων δίπλα στον Τέρενς Κουίκ. Από το 1989 συνεργάστηκε με το ραδιόφωνο του Flash 96 (ο οποίος σήμερα είναι αυτοδιαχειριζόμενος) ως ανταποκρίτρια ευρωπαϊκών θεμάτων στις Βρυξέλλες.

Το 1993 επιστρέφει στην Ελλάδα για να παρουσιάσει το κεντρικό δελτίο ειδήσεων στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ, και μετά από συνεννόηση με τον Σταμάτη Μαλέλη, εγκαινιάζει τα «τηλεοπτικά παράθυρα», που ανεβάζουν κατά πολύ την τηλεθέαση του δελτίου κάνοντάς το πρώτο σε τηλεθέαση. Τα παράθυρα τελικά υιοθετούνται και από τους υπόλοιπους τηλεοπτικούς σταθμούς.

Στη συνέχεια συνεργάστηκε με τον τηλεοπτικό σταθμό Mega Channel παρουσιάζοντας την πολιτικού και κοινωνικού περιεχομένου εκπομπή «Ελλήσποντος» τη σεζόν 1996-1997.

Από το 1997 έως το 1999 παρουσιάζει το κεντρικό δελτίο ειδήσεων στον τηλεοπτικό σταθμό Star Channel.

Από το 1999 έως το 2006 συνεργάζεται με τον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1. Αυτά τα χρόνια θεωρούνται το καλύτερο διάστημα στην καριέρα της: αναλαμβάνει το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του σταθμού και εκτοξεύει την τηλεθέασή του ξεπερνώντας κατά πολύ το αντίστοιχο δελτίο του Mega (που τότε παρουσίαζε ο Νίκος Χατζηνικολάου), ενώ παράλληλα παρουσιάζει και μία από τις πιο διάσημες εκπομπές στην ιστορία της ιδιωτικής τηλεόρασης, «Με τα μάτια της Έλλης», στην οποία φιλοξενούνται πολιτικοί, καλλιτέχνες και άλλες γνωστές προσωπικότητες. Όταν όμως η τηλεθέαση άρχισε να πέφτει, η ιδιοκτησία του ΑΝΤ1 αποφάσισε να ορίσει τον Νίκο Ευαγγελάτο ως συμπαρουσιαστή του κεντρικού δελτίου. Το σχήμα, που τροφοδότησε δημοσιεύματα, σχόλια και ποικίλα κουτσομπολιά, κράτησε μόλις έναν μήνα.

Τον Φεβρουάριο του 2007 συνεργάζεται και πάλι με τον τηλεοπτικό σταθμό Mega Channel παρουσιάζοντας την εκπομπή «Έλλη» και παράλληλα ως βασική σχολιάστρια στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων που παρουσιάζει η δημοσιογράφος Όλγα Τρέμη. Ένα χρόνο μετά (Ιανουάριος 2008) συνεργάζεται με τον τηλεοπτικό σταθμό Alpha όπου συμπαρουσιάζει το κεντρικό δελτίο ειδήσεων με τη δημοσιογράφο Μάρα Ζαχαρέα και παράλληλα επιμελείται και παρουσιάζει την εκπομπή «Persona Grata». Το 2010 συνεργάζεται για τρίτη φορά με τον ραδιοφωνικό σταθμό Flash 96 (προηγήθηκε η συνεργασία το 1999 με την εκπομπή «Ελλιγμοί») παρουσιάζοντας την καθημερινή εκπομπή Elli’s Point, με την δημοσιογράφο Νικόλ Λειβαδάρη. Το Φεβρουάριο του 2011 επέστρεψε στην κρατική τηλεόραση παρουσιάζοντας το κεντρικό δελτίο ειδήσεων στη ΝΕΤ, καθώς και την εβδομαδιαία εκπομπή talk show NETWEEK μέχρι και τον Ιούνιο του 2013 που έκλεισε η ΕΡΤ με απόφαση της Ελληνικής Κυβέρνησης. Αυτό τον καιρό παρουσιάζει το διαδικτυακό δελτίο ειδήσεων με τον τίτλο Newsroom από την ιστοσελίδα THE TOC.

Έλυα Βερυκίου (1972)

1920364_266639136847787_1937288963_nΗ Έλυα Βερυκίου γεννήθηκε το 1972, κατάγεται από τη Λευκάδα και ζει μόνιμα στην Αθήνα. Απόφοιτος του τμήματος Γαλλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, έχει εργασθεί επί σειρά ετών στον χώρο της εκπαίδευσης, ενώ σήμερα είναι στέλεχος του ΔΕΔΔΗΕ με ειδικότητα στα θέματα Διαχείρισης Ανθρώπινου Δυναμικού.

Ποιήματά της καθώς και μεταφράσεις της ιταλών και γάλλων ποιητών έχουν δημοσιευθεί κατά καιρούς σε διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά, καθώς και στο προσωπικό της ιστολόγιο http://elyaverykioupnoespoihshs.blogspot.gr 

Το βιβλίο «Σιωπή κρυστάλλινη» αποτέλεσε την πρώτη της ποιητική συλλογή.

Ηλίας Γεωργάκης (1960)

HLIAS (2) (1)Δημοσιογράφος στην εφημερίδα »ΤΑ ΝΕΑ»(από το 1983) και συγγραφέας(Λευκάδα 1960).Σπούδασε δημοσιογραφία.Καλύπτει το ρεπορτάζ για ασφαλιστικά και εργασιακά θέματα. Το 2004 τιμήθηκε με το Βραβείο Ιδρύματος Προαγωγής Δημοσιογραφίας Μπότση για την εγκυρότητα των ρεπορτάζ που έχουν σχέση με την ασφάλιση και τα εργασιακά δικαιώματα.

Από το 2007 έως το 2011 διετέλεσε εκλεγμένος εκπρόσωπος των δημοσιογράφων στα »ΝΕΑ» στο Μικτό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ (Ένωση Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών). Το 2005 βραβεύτηκε για τη δημοσιογραφική συμβολή του κατά του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, στο πλαίσιο της κοινοτικής πρωτοβουλίας EQUAL.

Έχει εκδώσει 4 ποιητικές συλλογές με τίτλους :«Θαλασσινό Ελεγείο», «Το Άλλο Μπλέ», «Ορφέως 2»(εκδόσεις ‘ΑΓΚΥΡΑ’), και «Χορεύουν τα Κόκκινα»(εκδόσεις ‘ΑΓΚΥΡΑ). Στίχοι του έχουν μελοποιηθεί από γνωστούς Έλληνες συνθέτες. Παντρεμένος με τη Σοφία Αναγνωστοπούλου έχει δύο παιδιά:τον Παναγιώτη και τη Μυρτώ.Νονός του είναι ο γνωστός Λευκαδίτης ηθοποιός Ηλίας Λογοθέτης.

Ηλίας Λογοθέτης (1939)

ilias-logothetisΓεννήθηκε στις 15 Απριλίου 1939 και μεγάλωσε στη Λευκάδα.

Δεν σκεφτόταν να ακολουθήσει την υποκριτική, καθώς ελκυόταν περισσότερο από την όπερα σαν είδος. Σπούδασε και πήρε πτυχίο από το τμήμα Πολιτικών Επιστημών της Παντείου.

Με το θέατρο ήρθε σε επαφή μέσω του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν, απ’ όπου αποφοίτησε το 1967 και πήρε μέρος σε πολλές θεατρικές παραστάσεις. Πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογράφο το 1970, στο έργο «Βαβυλωνία».

Έγινε γνωστός κυρίως σε κωμικούς ρόλους από συμμετοχές στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο. Το 2000 δέχτηκε τα θετικά σχόλια του Χάρολντ Πίντερ για την ερμηνεία του στο θεατρικό έργο «Νεκρή Ζώνη».

Έχει συνεργαστεί με τους θιάσους Γιάννη Φέρτη-Ξένιας Καλογεροπούλου, Κάκιας Αναλυτή-Κώστα Ρηγόπουλου, Νίκου Ξανθόπουλου, Θανάση Βέγγου, Άγγελου Αντωνόπουλου-Μιράντας Κουνελάκη, με το Αμφιθέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου κ.ά.

Συμμετείχε σε πολλά θεατρικά έργα στην τηλεόραση στο γνωστό «Θέατρο της Δευτέρας» (ΕΡΤ1). Έχει λάβει μέρος, επίσης, σε μουσικές παραστάσεις, όπως το αφιέρωμα στον Μιχάλη Σουγιούλ.

Σύζυγός του είναι η Μαρία Ζαχαρή και γιος του ο Αλέξανδρος Λογοθέτης, και οι δύο ηθοποιοί.

Θεόδωρος Στάμος, (1922 – 1997)

Theodoros_StamosΟ Στάμος ήταν ένας από τους αρχικούς και νεότερους ηλικιακά αφηρημένους εξπρεσιονιστές καλλιτέχνες που εργάζονταν στη Νέα Υόρκη τις δεκαετίες του ’40 και ’50. Γεννήθηκε στην περιοχή Λόουερ Ηστ Σάιντ του Μανχάταν σε οικογένεια Ελλήνων μεταναστών. Η μητέρα του ήταν από τη Σπάρτη και α πατέρας του είχε μεγαλώσει στη Λευκάδα. Ως έφηβος κέρδισε μια υποτροφία για την Αμερικανική Σχολή Καλλιτεχνών (αγγλικά: American Artists School‎) όπου μελέτησε γλυπτική μαζί με τους Σάιμον Κένεντι κα Τζόζεφ Κόνζαλ. Ο δάσκαλος του Τζόζεφ Σόλμαν, μέλος της ομάδας των Δέκα (αγγλικά: The Ten‎), έγινε ο μέντορας του. Με την προτροπή του Σόλμαν ο Στάμος επισκέφτηκε την επιδραστική γκαλερί του Άλφρεντ Στίγκλιτς An American Place Gallery, όπου ανακάλυψε τα έργα τουΆρθουρ Ντόουβ και της Τζώρτζια Ο’Κηφ ανάμεσα σε άλλα. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, τέλη της δεκατίας του ’30 και αρχές αυτής του ’40, ο Στάμος έκανε διάφορες μικροδουλειές όπως τυπογράφος, ανθοκόμος, πωλητής βιβλίων και για μια περίοδο έφτιαχνε καλούπια για καπέλα. Κατά τη διάρκεια μιας από αυτές τις δουλειές σε ένα κορνιζάδικο συνάντησε μέλη της ευρωπαϊκής αβάν-γκάρντ, περιλαμβανομένων των Αρσίλ Γκόρκι και Φερνάν Λεζέρ.

Το 1943, ενώ ο Στάμος ήταν 21, η επιφανής γκαλερίστα Μπέτυ Πάρσονς του διοργάνωσε μια ατομική έκθεση στη γκαλερί της, τη Wakefield Gallery and Bookshop. Η Πάρσονς έγινε σημαντική υποστηρίκτρια του και σύνδεσμος του με την καλλιτεχνική σκηνη της Νέας Υόρκης της εποχής. Ο Στάμος θα διοργάνωνε συχνά εκθέσεις μαζί της μέχρι το 1957. Στα μέσα της δεκαετίας του ’40 είχε αρχίσει να καθιερώνεται. Το Μουσείο Γουίτνι διοργάνωνε εκθέσεις με έργα του κάθε χρόνο από το 1945 έως το 1951, ενώ έργα του εξέθεσε και το Ινστιτούτο Κάρνεγκι καθώς και το Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγο. Το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης αγόρασε τον πίνακα του Sounds in the Rock (μετάφραση: ήχοι στο βράχο) το 1946 και ο Έντουαρντ Γουέιλς Ρουτ, που έγινε υποστηρικτής της καριέρας του Στάμου και ταυτόχρονα μαικήνας του Ινστιτούτου Μάνσον-Γουίλιαμς-Πρόκτορ, ξεκίνησε να αγοράζει πίνακες από τον καλλιτέχνη το 1945.

Οι πίνακες του καλλιτέχνη της δεκαετίας του ’40 συνδύαζαν μουντά, γήινα χρώματα με βιομορφική εικονογραφία, υπαινισσσόμενοι γεωλογικά σχήματα ή πρωτόλιες οργανικές μορφές. Αυτό συμπλέει με το ενδιαφέρον του Στάμου για τη φυσική ιστορία. Όπως παρατήρησε ο καλλιτέχνης Μπαρνέτ Νιούμαν στην παρουσίαση του για την έκθεση του Στάμου το 1947 στη Γκαλερί Μπέτυ Πάρσονς, «τα ιδεογραφήματα του συλαμβάνουν τη στιγμή της τοτεμικής έλξης ανάμεσα στην πέτρα και το μανιτάρι, την καραβίδα και το φύκι. Επανακαθορίζει τη βουκολική εμπειρία ως συμμετοχή στην εσωτερική ζωή του φυσικού φαινομενου».

Κατά τα τέλη της δεκαετίας του ’40 έγινε μέλος των Οξύθυμων Δεκαοκτώ, μιας ομάδας αφηρημένων ζωγράφων που ξεσηκώθηκαν ενάντια στην πολιτική του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης προς την αμερικάνικη ζωγραφική της δεκαετίας του ’40 και ποζάρισαν για μια διάσημη φωτογραφία το 1950. Άλλα μέλη της ομάδας, η οποία θεωρείται ως η «πρώτη γενιά» των αφηρημένων εξπρεσιονιστών, ήταν οι Βίλεμ ντε Κούνινγκ, Άντολφ Γκότλιμπ , Αντ Ράινχαρντ, Γουίλιαμ Μπαζιώτης, Τζίμι Έρνστ, Τζάκσον Πόλοκ, Τζέιμς Μπρουκς,Κλίφορντ Στιλ, Ρόμπερτ Μαδεργουέλ, Μπράντλι Γουόκερ Τόμλιν, Μπαρνέτ Νιούμαν και Μαρκ Ρόθκο. Οι καλλιτέχνες αυτοί είναι μέλη της Σχολής της Νέας Υόρκης και αναφέρθηκαν περιπαικτικά ως Οι Οξύθυμοι σε ένα άρθρο του περιοδικού Life που περιλάμβανε και την περιώνυμη φωτογραφία της Νίνα Λιν.

Γύρω στο 1950 ο Στάμος ξεκίνησε να εξερευνά μια νέα προσέγγιση στην αφαίρεση. Εμπνευσμένος από την αισθητική της Νοτιοανατολικής Ασίας, δημιούργησε τη σειρά πινάκων του Tea House (μετάφραση: τεϊοποτείο), οι οποίοι χαρακτηρίζονται από απαλά σκιαγραφημένες γεωμετρικές μορφές ζωγραφισμένες με μια περιορισμένη γκάμα χρωμάτων και συχνά επικαλυμμένες από σκούρες καλλιγραφικές πινελιές. Αργότερα στη δεκατία του ’50 ο Στάμος εργάστηκε με συνθέσεις οι οποίες έγιναν προοδευτικά αφαιρετικότερες και πιο απλοποιημένες. Εξερεύνησε τη χρήση στρωματων λεπτής βαφής προσεκτικά επεξεργασμένων ώστε να δημιουργούν την αίσθηση του βάθους στις ευρείες χρωματιστές του επιφάνειες.

Ο Στάμος ταξίδεψε ευρέως κατά τη διάρκεια της ενήλικης ζωής του. Το 1946 ταξίδεψε με τρένο στο Νέο Μεξικό και τη βορειοδυτική ακτή των ΗΠΑ. Το 1948 κι το ’49 επισκέφτηκε την Ευρώπη, περιλαμβανομένης της Ελλάδας, και πιθανόν την Αίγυπτο. Τις επόμενες τέσσερις δεκαετίες ταξίδεψε ευρέως και συχνά. Τα ταξίδια αυτά συνεισέφεραν στην ανάπτυξη της αισθητικής του και του προσέφεραν εναύσματα για το βαθύ ενδιαφέρον του για τις μορφές θρησκευτικότητας ανά τον κόσμο. Το 1962 ξεκίνησε πολλές μακρές σειρές πινάκων, μερικές απ’τις οποίες περιελάμβαναν υποσειρές. Στη σειρά Sun-Box (μετάφραση: ηλιος-κουτί) εξερεύνησε γωνιώδη γεωμετρικά σχήματα επάνω σε επίπεδες επιφάνειες. Μετά από το 1971 όλοι οι πίνακες του ήταν τμήματα της σειράς Infinity Field (μετάφραση: άπειροστικό πεδίο). Οι αφαιρετικές αυτές ζωγραφιές χαρακτηρίζονται από ευρείες χρωματισμένες επιφάνειες διασχιζόμενες από λεπτές γραμμές ή σχήματα, και αποδίδουν μια διακριτική αίσθηση περισυλλογής.

Δίδαξε στο κολλέγιο Black Mountain από το 1950 μέχρι το 1954 και από το 1955 μέχρι το 1975 δίδαξε στο Art Students League της Νέας Υόρκης και στη Σχολή Καλών Τεχνών Cunnington. Ένα χρόνο πριν από τον θάνατο του δώρισε 43 έργα του στην Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδας. Είναι θαμμένος στη Λευκάδα.

Ιουστίνη Φραγκούλη (1959)

FRAGKOULI-2Γεννήθηκε στη Λευκάδα το 1959. Τα σχολικά και γυμνασιακά της χρόνια τα πέρασε στη Λευκάδα. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και αποφοίτησε από το Πολιτικό Τμήμα της το 1983. Μετά την αποφοίτησή της, εργάσθηκε σε περιοδικά και ημερήσιες εφημερίδες της Ελλάδας μέχρι το 1989. Έκτοτε είναι εγκαταστημένη στο Μόντρεαλ του Καναδά, όπου εργάζεται ως ανταποκρίτρια του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων και του Εθνικού Κήρυκα της Νέας Υόρκης, ενώ παλαιότερα έχει συνεργαστεί με την Ελληνική Τηλεόραση (ΕΡΤ) και σε διάφορα αθηναϊκά έντυπα και περιοδικά. Είναι τακτική συνεργάτρια των ελληνικών προγραμμάτων του πολυεθνικού ραδιοσταθμού «CFMB Montréal«, καθώς και άλλων ομογενειακών μέσων ενημέρωσης, όπως σε ομογενειακές τηλεοπτικές εκπομπές, εφημερίδες, περιοδικά και άλλα.

Έχει ασχοληθεί εκτεταμένα με την ιστορία της Ομογένειας στις Ηνωμένες Πολιτείες και άρχισε το συγγραφικό της έργο το 2000, εκδίδοντας τη βιογραφία του Αρχιεπισκόπου Αμερικής Σπυρίδωνα. Τα περισσότερα βιβλία της, βασίζονται σε βιογραφίες αληθινών προσώπων. Το έργο «Πετάει, πετάει το σύννεφο» μιλά για την ιστορία της οικογένειας της, τα «Ψηλά τακούνια για πάντα» αναφέρεται στις ιστορίες των συμμαθητριών της στην Λευκάδα, το «Για την Αγάπη των Άλλων» βασίζεται στην προσωπική ιστορία του Ελληνοαμερικανού επιχειρηματία Τζον Κατσιματίδη. Είναι μέλος της Εταιρείας Γαλλόφωνων Συγγραφέων του Κεμπέκ (UNEQ), καθώς και της Ομοσπονδίας Αγγλόφωνων Συγγραφέων του Κεμπέκ (QWF).

Τον Νοέμβριο του 2010, τιμήθηκε από τον Δήμο του Μόντρεαλ, μαζί την σκηνοθέτη και παραγωγό Αύρα Γεωργίου, για την προσφορά της στην διάδοση των γραμμάτων και των τεχνών της ελληνικής ομογένειας. Τον Νοέμβριο του επόμενου χρόνου, ανέλαβε μαζί με τον δημοσιογράφο και συγγραφέα Μιχάλη Ιγνατίου, το Φεστιβάλ Βιβλίου Ελλήνων Συγγραφέων, που διοργάνωσε η Πρεσβεία της Ελλάδας στην Ουάσινγκτον.

Ιωάννης Ζαμπέλιος (1717-1856)

ioannis ZampeliosΟ Ιωάννης Ζαμπέλιος του Ζαχαρία γεννήθηκε και πέθανε στη Λευκάδα, όπου πέρασε τα παιδικά και μαθητικά του χρόνια. Μετά την ολοκλήρωση των εγκύκλιων σπουδών του (1803) έφυγε για την Ιταλία, όπου πραγματοποίησε σπουδές νομικής και φιλοσοφίας.

Έζησε στο εξωτερικό ως το 1810 και μετά την επιστροφή του στη Λευκάδα εργάστηκε ως δικηγόρος. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Ιταλία γνώρισε τον Ούγγο Φώσκολο, ο οποίος άσκησε έντονη επίδραση στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς του, ενώ η δεύτερη μορφή που σφράγισε τη ζωή του ήταν ο Αδαμάντιος Κοραής, με τον οποίο ήρθε σε επαφή στο Παρίσι το 1809.

Στην Ιταλία ο Ζαμπέλιος μυήθηκε στο πνεύμα του νεοκλασικισμού και της εθνικής έξαρσης. Ιδιαίτερη εντύπωση του έκανε η τραγωδία του Alfieri Τιμολέων, η πρώτη θεατρική παράσταση που παρακολούθησε. Τον δικό του Τιμολέοντα ωστόσο υπέβαλε στον Αδαμάντιο Κοράη, η σχέση του με τον οποίο υπήρξε σχέση δασκάλου – μαθητή. Από τον Κοραή ο Ζαμπέλιος υιοθέτησε και την μέση οδό στο θέμα της γλώσσας.

Μετά την επιστροφή του στη Λευκάδα εξέδωσε την ποιητική συλλογή Μέλη Ανακρεοντικά (1917) και ένα χρόνο αργότερα τον Τιμολέοντα. Στον Τιμολέοντα καθώς και στις επόμενες τραγωδίες του ο Ζαμπέλιος κινήθηκε στο πνεύμα του διδακτισμού που υπαγόρευε ο Νεοελληνικός Διαφωτισμός και αισθητικά ακολούθησε σε γιενικές γραμμές τις αριστοτελικές αρχές.

Η μελετήτρια Άννα Ταμπάκη διακρίνει ρομαντικά στοιχεία στην όψιμη συγγραφική του περίοδο 2, που τοποθετούν το έργο του στη μετάβαση από τον προεπαναστατικό ελληνικό κλασικισμό στον ρομαντισμό της μετεπαναστατικής περιόδου. Via

Κλεαρέτη Δίπλα Μαλάμου (1898-1977)

kleareti dipla malamouΗ Κλεαρέτη Δίπλα-Μαλάμου γεννήθηκε στην Πρέβεζα. Πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής της στη Λευκάδα, από όπου καταγόταν ο πατέρας της και το 1909 εγκαταστάθηκε με την οικογένειά της για την Αθήνα, όπου τέλειωσε το γυμνάσιο, όπου ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές της με μαθήματα κατ’ οίκον και φοίτησε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, χωρίς να αποφοιτήσει. Την πρώτη της εμφάνιση στη λογοτεχνία πραγματοποίησε σε ηλικία δώδεκα χρόνων με τη δημοσίευση ποιημάτων σε παιδικά περιοδικά.

Ακολούθησαν συνεργασίες της με την Πινακοθήκη του Δ.Καλογερόπουλου, το Νουμά του Δ.Ταγκόπουλου τη Νέα Εστία και άλλα έντυπα. Το 1922 εξέδωσε την πρώτη της ποιητική συλλογή που είχε τίτλο Στο διάβα μου και ακολούθησε η συλλογή διηγημάτων Για λίγη αγάπη (1929), για την οποία τιμήθηκε με το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών.

Ακολούθησαν ποιητικές συλλογές και πεζογραφήματα και το 1938 τιμήθηκε από την Έκθεση Παιδικού Βιβλίου για το έργο της Ιστορίες για μεγάλα παιδιά. Εκτός από την ποίηση και την πεζογραφία ασχολήθηκε με τη λογοτεχνική μετάφραση και δημοσίευσε άρθρα και ταξιδιωτικά κείμενα. Πέθανε στην Αθήνα.

Κωνσταντίνος Μαμαλούκας (1954-2006)

267b1948fa84309bc99f9c0289cabe44_XLΟ Κώστας Μαμαλούκας γεννήθηκε το 1954 στη Λευκάδα, όπου έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Σπούδασε φυσική στο πανεπιστήμιο Πατρών και εργάστηκε σαν καθηγητής στον ιδιωτικό τομέα, ενώ το 1994 εκλέχτηκε δημοτικός σύμβουλος.

Είχε πολλούς φίλους. ήταν άνθρωπος αγαπητός. Τόσο τον ενδιέφεραν τα δρώμενα του τόπου του, που το 1995 εξέδωσε τη δική του εφημερίδα, την “ΑΠΟΨΗ”, σχολιάζοντας την επικαιρότητα. Ο πατέρας του ήταν δικηγόρος και σημαντικό μέλος της πνευματικής ζωής του νησιού. Ήταν ο εκδότης της εφημερίδας “ΛΕΥΚΑΣ”, στην οποία δημοσιεύθηκαν και τα πρώτα ποιήματα του Κώστα.

Ο Κώστας ήταν βαθύς γνώστης της ποίησης του Οδυσσέα Ελύτη. Το βιβλίο “Υπαινιγμοί” περιλαμβάνει αποσπάσματα από τις δύο ποιητικές συλλογές του (Διαχρονισμοί, 1982 και Αλλοτροπία του Φθινοπώρου, 1983), καθώς επίσης και κάποια ανέκδοτα ποιήματα.

Κωνσταντίνος Μαχαιράς (1862-1967)

Ιστορικός

Κώστας Βαλαμόντε (1911-1998)

Μουσικός Ζωγράφος Ποιητής

Λευκάδιος Χερν (1850-1904)

Lafcadio_HearnΟ συγγραφέας Πάτρικ Λευκάδιος Χερν (Patrick Lafcadio Hearn) γεννήθηκε στις 27 Ιουνίου του 1850 στη Λευκάδα (εξ ου και το μεσαίο όνομά του). Πατέρας του ήταν ο ιρλανδός γιατρός Κάρολος Μουσχ Χερν, που υπηρετούσε τότε στα αγγλοκρατούμενα Επτάνησα, και μητέρα του η Ρόζα Κασιμάτη απ’ τα Κύθηρα.

Μια μετάθεση του πατέρα του το 1856 στις Ινδίες είχε ως συνέπεια τον χωρισμό των γονέων του. Ο μικρός Λευκάδιος μετακόμισε τότε στο Δουβλίνο, όπου δοκίμασε τις πρώτες πίκρες από τη σκληρή συμπεριφορά της δεσποτικής θείας του. Στα 16 του χρόνια έχασε την όρασή του απ’ το αριστερό του μάτι. Λίγο αργότερα, ο πατέρας του πέθανε και λόγω οικονομικών δυσχερειών αναγκάστηκε να σταματήσει το σχολείο.

Σε ηλικία 19 ετών έφυγε για την Αμερική. Εγκαταστάθηκε στο Σινσινάτι, όπου έπιασε δουλειά ως δημοσιογράφος. Το 1877 μετακόμισε στη Νέα Ορλεάνη για μια σειρά άρθρων και παρέμεινε εκεί για 10 χρόνια, μεταφράζοντας έργα ξένων λογοτεχνών. Κατόπιν, η εκδοτική εταιρία για την οποία δούλευε τον έστειλε στις Δυτικές Ινδίες. Στα τρία χρόνια που έμεινε εκεί έγραψε δύο νουβέλες.

Την άνοιξη του 1890 ο Χερν ταξίδεψε στην Ιαπωνία, όπου έμελλε να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του. Ασπάστηκε τον βουδισμό, παντρεύτηκε, πήρε την ιαπωνική υπηκοότητα και άλλαξε το όνομά του σε Γιάκομο Κοϊζούμι.

Εργάστηκε ως καθηγητής Αγγλικής Φιλολογίας κι έγραψε πολλά μυθιστορήματα και ταξιδιωτικά διηγήματα, μέσω των οποίων γνώρισε στη Δύση τον πολιτισμό της Ανατολής. Στα ελληνικά κυκλοφορούν: Το αγόρι που ζωγράφιζε γάτες και άλλες ιστορίες (εκδόσεις Εστία), Εντός του Κύκλου των Ψυχών (εκδόσεις Ίνδικτος), Η Χώρα των Χρυσανθέμων (εκδόσεις Κέδρος), Ιαπωνικοί Θρύλοι (εκδόσεις Σιδέρη), Κείμενα από την Ιαπωνία (εκδόσεις Ίνδικτος).

Ο Λευκάδιος Χερν πέθανε στις 26 Σεπτεμβρίου του 1904. Via

 

Μανώλης Μεσσήνης (1961)

Ποιητής, Πεζογράφος

Νάνος Βαλαωρίτης (1921-)

nanos_valawritisΓεννήθηκε στη Λωζάνη της Ελβετίας και είναι δισέγγονος του ποιητή Αριστοτέλη Βαλαωρίτη. Από την μητέρα του είναι εγγονός του εφοπλιστή και πολιτευτή των Σπετσών Ιωάννη Λεωνίδα. Σπούδασε νομικά, φιλολογία (Αγγλική και Γαλλική) στα πανεπιστήμια τωνΑθηνών, Λονδίνου, και Σορβόνης.

Γράφει από νέος — πρωτοδημοσιεύει στα Νέα Γράμματα το 1939. Το 1944 δραπετεύει απ’ την γερμανοκρατούμενη Ελλάδα μέσω του Αιγαίου στην Τουρκία, από εκεί στη Μέση Ανατολή και τελικά στην Αίγυπτο όπου συναντάει τον Σεφέρη ο οποίος υπηρετούσε την εξόριστη ελληνική κυβέρνηση ως γραμματέας της ελληνικής πρεσβείας στο Κάιρο. Το 1944 μετά από προτροπή του Σεφέρη ο Βαλαωρίτης ταξιδεύει στο Λονδίνο για να βοηθήσει στην ανάπτυξη λογοτεχνικών δεσμών μεταξύ Ελλάδας και Βρετανίας. Συναντά τους Τ.Σ. Έλιοτ, Γ.Χ. Όντεν, Ντύλαν Τόμας και εργάζεται για τον Λούις ΜακΝις στο BBC. Εκτός από τη μελέτη αγγλικής λογοτεχνίας στο πανεπιστήμιο του Λονδίνου, κάνει και μεταφράσεις (στα αγγλικά) Ελλήνων μοντερνιστών ποιητών, μεταξύ των οποίων του Ελύτη και του Εμπειρίκου. Το 1947 εκδίδει την Τιμωρία των Μάγων, την πρώτη του ποιητική συλλογή, στο Λονδίνο. Από το 1954 μέχρι το 1960 συμμετέχει στην ομάδα των σουρεαλιστών του Παρισιού.

Το 1960 επιστρέφει στην Ελλάδα, και ανάμεσα 1963 και 1967 είναι ο εκδότης και διευθυντής του λογοτεχνικού περιοδικού Πάλι. Όταν η χούντα έρχεται στην εξουσία το 1967, νιώθει πως δεν έχει άλλη επιλογή παρά να αυτοεξοριστεί, έτσι το 1968 ταξιδεύει στις ΗΠΑόπου και διδάσκει συγκριτική λογοτεχνία και δημιουργικό γράψιμο στο πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο, μια θέση που κράτησε για 25 χρόνια. Το 1983 βραβεύεται με το Α’ Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή του Μερικές γυναίκες (ενώ είχε αρνηθεί ανάλογη βράβευση το 1958. Το 1976 είχε, επίσης, αρνηθεί την πρόταση να γίνει αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών). Το Δεκέμβριο του 2009 του απονεμήθηκε το Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας για το σύνολo του έργου του.[2]

Θεατρικά του έργα έχουν παιχτεί σε Παρίσι, Σπολέτο, Άαρους, και Αθήνα. Έχει συνεργαστεί με τα λογοτεχνικά περιοδικά Τετράδιο, Σήμα, Horizon, New Writing και Daylight. Via

Νίκος Κατηφόρης (1903-1967)

27660Ο Νίκος Κατηφόρης γεννήθηκε στον Άγιο Πέτρο της Λευκάδας. Σπούδασε στη νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στην πρωτεύουσα, όπου εργάστηκε ως δικηγόρος.

Δημοσίευσε λογοτεχνικά κείμένα και κριτικά δοκίμια στα περιοδικά Νέοι Βωμοί (1924), Νέα Επιθεώρηση (1929), Πρωτοπόροι (1930-1931) και Νέοι Πρωτοπόροι (1932-1936), ενώ από το 1924 και για δέκα περίπου χρόνια συνεργάστηκε – με διάφορα ψευδώνυμα – με την εφημερίδα Ριζοσπάστης ως χρονικογράφος.

Κατά τη διάρκεια της μεταπολεμικής περιόδου εμφανίστηκε στα περιοδικά Ελεύθερα Γράμματα και Επιθεώρηση Τέχνης και στην εφημερίδα Αυγή. Την πρώτη του εμφάνιση στη λογοτεχνία πραγματοποίησε με τη δημοσίευση του αντιπολεμικού διηγήματος Ειρήνη στο Νουμά (με το ψευδώνυμο Σταύρος Λέκκας).

Το 1922 τη συλλογή (δύο) διηγημάτων Τραβώντας στην τρέλλα. Σταθμοί στο πεζογραφικό του έργο στάθηκαν η συλλογή διηγημάτων Όσο κρατάει το σκοτάδι και το μυθιστόρημα Η πιάτσα. Παράλληλα ασχολήθηκε με τη θεατρική γραφή (από το 1931). Το πρώτο του έργο, Οι λύκοι και τα πρόβατα ανέβηκε σε σκηνοθεσία Τάκη Μουζενίδη, ενώ άλλα θεατρικά του παραστάθηκαν από τους θιάσους Μαρίκας Κοτοπούλη, Κατερίνας και από ερασιτεχνικές θεατρικές ομάδες. Υπήρξε μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών (1950-1967) και γενικός γραμματέας της εταιρείας Θεατρικών Συγγραφέων (1946-1953). Πέθανε στην Αθήνα.

Ο Νίκος Κατηφόρης ανήκει στους έλληνες πεζογράφους του μεσοπολέμου που στρατεύτηκαν υπέρ της μαρξιστικής ιδεολογίας και εντάχθηκαν στα πλαίσια του μαρξιστικού ρεαλισμού. Με καταβολές στο έργο των Δημοσθένη Βουτυρά, Κωνσταντίνου Θεοτόκη και Κωνσταντίνου Χατζόπουλου, αλλά και στους ρώσους και σκανδιναβούς μαρξιστές λογοτέχνες το έργο του κινήθηκε στο χώρο του ψυχογραφικού ρεαλισμού με έντονη την παράλληλη παρουσία των συμβολικών στοιχείων που παραπέμπουν άμεσα σε κοινωνικό και πολιτικό προβληματισμό.

Στο πέρασμα του χρόνου ο συγγραφέας οδηγήθηκε από μια γενικότερη επαναστατική ενατένιση του κοινωνικού κατεστημένου στη συγκεκριμενοποίηση της ιδεολογικής του τοποθέτησης και στην εναπόθεση των ελπίδων του για ένα καλύτερο μέλλον στο κομμουνιστικό όραμα.

Στο τελευταίο έργο του Ο Καρχαρίας και τα 9 κύματα αξιοσημείωτη είναι η εσωτερική αναδίπλωση του συγγραφέα, ο περιορισμός της αισιόδοξης προοπτικής του, καθώς επίσης η είσοδος στη γραφή του στοιχείων μεταφυσικής που παραπέμπουν στην ατμόσφαιρα της τεχνοτροπίας του Φραντς Κάφκα. Via

Νίκος Σβορώνος (1911-1989)

nikos_svoronosΟ Νίκος Σβορώνος γεννήθηκε το 1911 στη Λευκάδα.Προερχόταν από Βενιζελική οικογένεια. Στα μαθητικά του χρόνια είναι συνεκδότης του μαθητικού χειρόγραφου περιοδικού Νέος δρόμος (1926-1927). Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.Από το 1935 έως το 1936 εργάστηκε στο Μέγα λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης του εκδοτικού οίκου Δ.Δημητράκος. Εργάσθηκε στο Μεσαιωνικό Αρχείο της Ακαδημίας Αθηνών, στο οποίο προσλήφθηκε το 1936. Παράλληλα δίδασκε στο Πρότυπον Λύκειον Αθηνών (Σχολή Μπερζάν).

Μετά την επιστροφή του από το μέτωπο της Αλβανίας συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση. Το 1942 υπέβαλε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ως διδακτορική διατριβή το Περί των εν Ελλάδι νομισμάτων κατά την Τουρκοκρατίαν. Το 1943 εντάσσεται στις τάξεις του Ε.Α.Μ. και συνεργάζεται στην έκδοση του παράνομου περιοδικού Πρωτοπόροι.

Μετά τη διακοπή της έκδοσής του στα τέλη του 1943 εντάσσεται στον ΕΛΑΣ και ως στρατιωτικός διοικητής Βύρωνα-Καισαριανής συμμετείχε στην ένοπλη εμφύλια σύγκρουση της Αθήνας τον Δεκέμβρη του 1944 με επίκεντρο δράσης του την περιοχή του Μετς. Στη συνέχεια οπισθοχώρησε με το τάγμα του στο Τείχιον της Ναυπάκτου. Μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας επέστρεψε στην Αθήνα.

Τον Δεκέμβριο του 1945, χάρις τις ενέργειες του διευθυντή του Γαλλικού Ινστιτούτου Οκτάβ Μερλιέ και με υποτροφία της Γαλλικής Δημοκρατίας, με το πλοίο «Ματαρόα» κατέφυγε στη Γαλλία. Στο Παρίσι γράφτηκε στην Ecole Pratique des Hautes Etudes και στην Ecoles des Langes Orienatales.

Το 1955 του αφαιρέθηκε η ελληνική ιθαγένεια και το 1961 απέκτησε τη γαλλική. Το 1962 απέκτησε το doctorat τρίτου κύκλου και το 1975 ανακυρήχθηκε Docteur des Lettres της Σορβόννης. Εργάσθηκε στο CNRS και δίδαξε ως διευθυντής σπουδών στην Ecole Pratique des Hautes Etudes (IV Section) ιστορία των θεσμών της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Μετά την πτώση της δικτατορίας δίδαξε στα πανεπιστήμια Θεσσαλονίκης και Κρήτης, διετέλεσε μέλος της διοικούσας επιτροπής του Πανεπιστημίου Κρήτης και διευθυντής ερευνών στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, και ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτωρ των Πανεπιστημίων Αθηνών(1976) και Θεσσαλονίκης(1977). Πέθανε το 1989 στην Αθήνα.

Νόνη Σταματέλου

Ποιήτρια

Πάνος Ροντογιάννης (1911-1996)

Ιστορικός φιλόλογος, Ιδρυτής της Δημόσιας Βιβλιοθήκης της Λευκάδας και της Συλλογής εικόνων Μεταβυζαντινής Τέχνης

Πανταζής Κοντομίχης (1924- 2005)

Συγγραφέας, Φιλόλογος, Λαογράφος

Πετριτσόπουλος Δημήτριος (1763-1833)

Ιατρός, Ιστορικός

Σκιαδαρέσης Αναστάσιος του Πέτρου (1877-1941)

Ποιητής

Σπυρίδων Βεντούρας (1761-1835)

Ζωγράφος της Επτανησιακής Σχολής

Σπυρίδων Γαζής (1838-1920)

Ζωγράφος

Σπυρίδων Ζαμπέλιος (1815-1881)

Ιστορικός

Σπύρος Φίλιππας Πανάγος (1906-1973)

Ποιητής, Δημοσιογράφος

Τζαβαλάς Καρούσος (1904 – 1969)

karousosΟ Τζαβαλάς Καρούσος (πραγματικό όνομα Καρούσος Τζαβαλάς) ήταν ηθοποιός και αγωνιστής (8 Σεπτεμβρίου 1904-3 Ιανουαρίου 1969).

Γεννήθηκε στη Λευκάδα και πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο με τον θίασο Βεάκη  Νέζερ . Με θεατρικές σπουδές στη Γαλλία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, έπαιξε στο Εθνικό Θέατρο στη χρυσή εποχή του Φώτου Πολίτη, συγκρότησε δικό του θίασο μεταπολεμικά και συμμετείχε σε παραστάσεις του Ελληνικού Λαϊκού Θεάτρου με τον Μάνο Κατράκη.

Ενσάρκωσε και τον Αλή Πασά στον κινηματογράφο στην ταινία Η Λίμνη των Στεναγμών, στο πλευρό της Ειρήνης Παππά.

Πρωταγωνιστής του Εθνικού Θεάτρου και διάδοχος του Αιμίλιου Βεάκη, ο Καρούσος κυνηγήθηκε και ουσιαστικά εξοντώθηκε αγωνιζόμενος για τα δημοκρατικά ιδεώδη. Στήριξε ιδιαίτερα το νεοελληνικό έργο και πρωταγωνίστησε σε πολλές ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου (Η ζαβολιάρα, Οργή, Αντιγόνη, Η λίμνη των στεναγμών, Άνθρωπος για όλες τις δουλειές, Φαίδρα). Ο ρόλος που τον σημάδεψε ήταν αυτός του Σάιλοκ στονΈμπορο της Βενετίας του Σαίξπηρ, με τον οποίο και τερμάτισε πρόωρα -και βίαια λόγω χούντας- τη θεατρική του καριέρα στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Κηδεύτηκε στο Παρίσι και μερικά χρόνια αργότερα τα οστά του μεταφέρθηκαν στην Λευκάδα, όπου είναι μέχρι σήμερα. Είχε μια κόρη, την Δέσπω, που είναι συγγραφέας.

Φίλιππος Γράψας

Ποιητής

Φλογαΐτης Νικόλαος (1799-1867)

Φιλικός

Χρήστος Σολδάτος ( -2014)

Ιστορικός φιλόλογος

error: Alert: Content is protected !!